Ik had de laatste aflevering van Hokusai Bon met een opgelucht gevoel opgestuurd naar de voorzitter van de Hokusai Bon fanclub. Die man zou er voor zorgen dat de belanghebbenden het script kregen. De cameraman, het geluid, de grimeur, de mevrouw die alles organiseerden konden het feest laten beginnen. Ik zag ze bezig op de set in die malle tricotpakken.
Dondernacht sliep ik nauwelijks. ‘s Avonds hielp ik een vriendin met het verzorgen van haar hond. Die beest was zo mak dat hij zonder er problemen van te maken een supernaald in zijn nek liet schuiven en die rustig liet zitten terwijl ik een halve liter baxter naar beneden liet lopen. Veel heeft het allemaal niet opgebracht want een week later was Point dood. Enfin, zonder die baxter was hij misschien nog sneller gestorven. Wie weet.
Na lang wachten was het dan eindelijk zover. Huizen kreeg een eigen uitgaanscentrum, compleet met bioscoop. Onder de naam ‘Graaf Wichman’ werd een soort stenen skipiste uit de grond gestampt vlak voor ons gemeentehuis, ook wel bekend onder de naam gemeentelijke badhuis.
Zomaar een ochtend in december, het opstaan is niet leuk nu het nog zo donker en koud is. Maar het is een gewone dag, dus school en werk wachten. Wel hebben we aan het einde van de ochtend een afspraak, we zijn de drie kinderen en ik.
Het is altijd al een nerveuze bedoening en een heleboel geregel als je met vier personen op tijd ergens moet zijn.
Rare titel voor een column..
Dat zit zo, ik ben van de week naar de dokter gegaan en zeg tegen de medicinalist,
dokter zeg ik, ik kan het niet meer vinden op mijn werk met mijn collegae, ze vinden me allemaal een rare, ik zal het even uitleggen…..
Van de week stond de T.V. aan op mijn werk ( ja die hebben wij! Nou en?) en toen was er een sportprogramma (uiteraard) en dat werd gepresenteerd door Dionne de Graaff.
