Miep van Bottelweg 16, drie hoog

Ken je het ik-krijg-een-rimpeltje-dus-ben-eigenlijk-afgeschreven-als-kijkcijfer-kanon-maar-wacht-daar-is-de-bel-televisie-producent-waar-ik-maar-één-keer-het-bed-mee-hoef-in-te-duiken-type?
Nee, natuurlijk niet! Je hebt wel wat beters te doen, werken of zo.
Jij kijkt niet naar de B-tv van geldwolfje inc.

Een openingszin te laat

Daar sta je dan. Heb al een tijdje naar je staan staren, met moeite zocht ik oogcontact, tot we het hadden, dan keek ik schichtig weg. Het waren mijn dronken vrienden ook niet ontgaan dat ik mijn ogen alleen nog maar jouw kant op kon houden.

Hoofddoekjes

Vijftig jaar geleden waren hoofddoekjes overal in ons straatbeeld te zien. Vrijwel alle Nederlandse vrouwen liepen met hoofddoekjes op, om hun kapsels te beschermen tegen wind, roet en regen. In de jaren daarna zijn hoofddoekjes en andere hoofddeksels (zoals de mannelijke gleufhoed, uiteraard in de zelfde kleur als de “trainersjas”) uit het straatbeeld verdwenen. Maar sinds de jaren ’70 begint men weer steeds vaker hoofddoekjes te zien. Nu echter niet op de hoofden van Nederlanse vrouwen, maar op die van Turkse en Marokkaanse gastarbeiders. En niemand stoorde zich daaraan.

Hoe Sneeuwwitje door het glazen plafond heen brak.

Vooraleer u met dit verhaaltje te confronteren moet ik u even weer eraan herinneren dat het glazen plafond niets anders is dan een barriere die opgeworpen wordt voor vrouwen en minderheidsgroeperingen wanneer het gaat om progressie in hun carriere. Het glazen plafond moet u zich dus voorstellen als een onzichtbaar plafond waar deze mensen niet doorheen kunnen.

Volwassen worden, No way!

Op een bepaald moment in een mensenleven is het zover. Het lichaam is af en de groei gestopt. Alles zit er op en er aan. Niet onlogisch om die mijlpaal als het begin te beschouwen van een volgende fase van het leven: Volwassenheid! Volgens die definitie zou ik al jaren volwassen moeten zijn maar ik vraag me nog altijd af wat het is, wat er van me verwacht wordt en vooral, of ik er wel zin in heb.