meneer

Snoggen

Ik ben geloof ik oud aan het worden, De ontwikkelingen in het vertier volgen zich voor mij te snel na elkaar op. Heb ik net door wat swaffelen precies inhoudt, is dat alweer passé en wordt opgevolgd door planking.
Op het moment dat ik eindelijk op een Connexionbus durf te gaan liggen, is dit ook alweer verdwenen en staat de volgende uitdaging alweer klaar.

Door Wout, geleden

Duinwijk

Door een overvloed aan energie blijf ik onze bezorgmanager steeds lastig vallen en aan zijn hoofd zeuren om extra wijken te mogen lopen.
Maar laatst had hij een oplossing bedacht. Geef Inge een keer een wijk ver van huis, in de rimboe van de duinen. Kan ze zich uitkuren en is ze even rustig.
Oeps. Zover ben ik nog nooit van huis geweest.
Om post te bezorgen dan.
Maar ik zal het doen ook, al moet ik er kruipend heen.

Door anoniempje, geleden

Lekker vet

Volksvoedsel, dat vormden ze de afgelopen eeuwen in Noord-Europa. Voordat de bio-industrie zijn intrede deed en vlees voor de gewone man betaalbaar werd. Ooit volksvoedsel en nu een vast onderdeel van de folkloristische menukaart. Ze worden gekookt, gestoomd, gebakken, gesmoord, gerookt, gedroogd, gefermenteerd, gepekeld, gezoet en in zuur ingelegd. In Denemarken tref je ze in de witte en de rode variant en gedompeld in diverse sauzen aan in een silderet. In Zweden vormen ze het voornaamste bestanddeel van het lopend buffet dat smørgasbord heet. En in Nederland lusten we ze rauw.

Door Chris, geleden

De laatste traan

De zware schuifdeur slaat dicht met een klap.
“Schiet eens op! Je moet voor drieën met die grafstukken bij de kerk zijn!”, zegt Henk, tikkend met zijn wijsvinger op zijn pols.
“Jahaa! Ik moet de adressenlijst toch hebben, of niet dan?!”, roep ik geïrriteerd terwijl het schelle geluid van de telefoon mijn irritatie, bij elke klank, vergroot.
“Daar schele, bij de fax, voor je neus!”, roept Henk vanuit de werkplaats.
“Ja, ja, ik zie hem al!”.

Door Johun, geleden

Geloof met mate

April 1983
Een sympathiek drietal presenteert zich op het moment dat ik de deur opendoe. Ik wrijf snel de laatste traan weg uit mijn gezicht en inspecteer, één voor één, de drie gezichten voor me.
“Dag mevrouw, bent u geïnteresseerd in wat bijbelse tijdschriften?”, vraagt de man op de voorgrond met een vriendelijke, charismatische lach.

Door Johun, geleden