Zouden er mollen en eikels bestaan met claustrofobie? Ik ben een eikel maar niet bang voor kleine ruimtes. Met behulp van een scheerspiegel durf ik in mijn eigen gat te kijken. Zoals een vrouw die alleen thuis is, zeg maar. Met alles aan kant.
Een onopvallend bericht, verscholen tussen zogenaamd echt belangrijk nieuws. ‘In de Verenigde Staten is Jack Tramiel overleden.’ Nooit van gehoord!
Het waren onlangs roerige tijden op ons erf. Terwijl de lente tot een ware uitbarsting kwam en mij voorspiegelde dat alles zomaar vanzelf tot leven komt, bleek dat in onze dagelijkse praktijk iets meer voeten in de aarde te hebben.
Om kwart voor zeven in de ochtend vertrokken, dus alle tijd. Wel verdomde mistig. Door een wereld van gesponnen suiker rijden en de richtingborden niet kunnen lezen is lastig. Maar overmoedig heb ik het idee van echtgenoot, gisteravond, om de ‘Tom’ mee te nemen weggezwaaid. ‘Ach, niet nodig, joh : gewoon richting Amsterdam nemen en dan Zaanstad volgen. Helemaal rechtdoor rijden en je komt vanzelf op de afsluitdijk’. Zelfs voor een notoire dwaler als ik, moet dat peanuts zijn.
De frêle hand van mijn moeder ligt in de mijne. Alsof een mol gangen in haar gestel graaft, verdwijnen de blauw geaderde lijnen onder haar nachthemd om in haar hals en gezicht weer op te duikelen. Hier en daar ontspruit een dikke hoop, gevormd door een moedervlek of gesprongen ader.
Ze kreunt wat, en fluistert: ‘Vergeef me. Zand erover, dan kan ik verder.’
