Puinhoop

Een paar dagen geleden zat ik, zoals gewoonlijk, na het eten uitgeteld op de
bank het Journaal te kijken. Sinds die bewuste dag volg ik het Journaal niet
meer. Waarom zou ik het zogenoemde nieuws überhaupt volgen als ik nu al weet
waarmee een Annette van Trigt of een Gerard Arninkhof mijn huiskamer zal
vullen.

Prijs de Heer! (50 cent)

Wat bezielde U in ‘s hemelsnaam toen U op dag acht, de fastfood-ketens op aarde zette?! Waren de mislukkelingen na dag zes geen teken aan de wand?!
Had U na de eerste dag al niet moeten inzien dat het nooit meer goed zou komen?!
“Let’s make things better”, zal U hebben gedacht. Een loze kreet zo blijkt.
Zelfs jaren later niet echt succesvol. U zult ingezien hebben dat je met een vergiftigde appel niet ver komt, dus waren die genetisch gemanipuleerde pre-fabburgers een logisch gevolg. Toch?

Herhaling…

De voorpagina van de Telegraaf sprong in mijn gezicht. Ik moest even met mijn ogen knipperen, moest het hoofd even schudden tot het wakker genoeg was om de vette kop tot me te nemen.
Bijlmerbajes zo lek als een mandje. Voorpaginanieuws. De opening. Herinneringen kwamen naar boven. Ooit was ik dat voorpaginanieuws.

De tijdreiziger

Over het algemeen ben ik toch een vrij rustige weggebruiker maar er zijn soms van die momenten dat ik mij als een gestresste kip al vloekend en scheldend voortbeweeg over de door het ministerie van Verkeerd en Wat er staat aangelegde wegen. Vaak heb ik dit soort momenten aan mezelf te danken omdat ik net iets te laat van huis ben vertrokken of dat ik met mijn stomme kop de route niet voldoende goed had voorbereid zodat ik overal uitkom. Behalve waar ik moet zijn natuurlijk.