Mark Ammon is CEO van een groot bedrijf dat over de hele wereld zaken doet in allerlei vrouwenproducten. In zijn jetsetterig leven is geen dag hetzelfde. Zijn motto is: ‘Als niemand kijkt, moet jij je ogen open openhouden.’ Vandaag de eerste en extra lange aflevering waarin de nieuwe secretaresse Jody haar eerste werkdag heeft en zinderend kennismaakt met Mark.
“Shito, wil je effe een biertje voor me halen? En neem er meteen zelf een.” >”Wat? Alweer? Als je er nog een neemt, flikker je straks nog van je kruk!” –“Als je er nog eentje voor me haalt, mag je er zelf drie op mijn kosten….” Tja, dat laat ik mij geen tweede keer zeggen.
Er staat een mevrouw voor het bankgebouw. Een mevrouw van een jaar of tachtig, schat ik. Een beetje kippig over haar brilletje glurend zoekt ze naar de geldautomaat. Die is er niet. Gister was hij er nog wel. Keurig opgehangen naast de ingang hing hij te wachten op zijn klanten. Een beetje radeloos nu, kijkt ze om zich heen.
‘Vijf,’ zegt het meisje en tovert een hele grote glimlach tevoorschijn. Ze trekt de kolossale duikbril over haar hele gezicht en klimt het trappetje op. Met een onbeholpen sprong verdwijnt ze in het water.
Vijf. Ik was ooit ook vijf. Dat was in 1964. En ik zat destijds, net als zij nu, in een kindertehuis. Even bekruipen me gedachten over het waarom. Wat zou de reden zijn dat ze hier is?
– Dag…. Meneer Odaal?
– Hallo dokter
– Wat kan ik voor u doen vandaag?
– Nou ik weet het niet
– Kom, kom, niet zo verlegen
– Nou, ik slaap slecht
