De leugen regeert
Mijn moeder heeft het me ooit verweten: ‘jongen, je bent te eerlijk, je kunt de waarheid soms maar beter voor je houden en ja, liegen kan vaak helpen.’ Deze wijze raad had ik mij maar beter ter harte kunnen nemen.
Mijn moeder heeft het me ooit verweten: ‘jongen, je bent te eerlijk, je kunt de waarheid soms maar beter voor je houden en ja, liegen kan vaak helpen.’ Deze wijze raad had ik mij maar beter ter harte kunnen nemen.
# “Meneer, mag ik u wat vragen?”
“Ander keertje graag.”
# Ik wijk uit voor een rek met kleding dat door een winkelier midden op straat is geparkeerd.
# Een tegenligger, die naar achteren kijkt in plaats van naar voren, botst tegen me op.
Al dagenlang heeft Laura het er over. Niet morgen, niet overmorgen, nee, woensdag is de juf jarig. Ze verheugt zich erg op het feest en heeft een mooi cadeau gekocht. Wat zij niet weet, en wij wel, is dat de verjaardag zojuist in rook is opgegaan. Laura heeft geen school. In nogal letterlijke zin.
Hij was de allereerste persoon die ik ontmoette, eigenlijk nog vóór ik helemaal geboren was. Op misschien wel het meest intieme en meest belangrijke moment van mijn leven, was hij mijn mental coach. De huisarts.
Vandaag had ik een vergadering met allemaal bobo’s in Amsterdam. Hele serieuze bedoening. Ik zag ’t al toen ik aan kwam rijden. Naast me parkeerde een dikke BMW met een al even dikke meneer erin en verderop kwamen twee strakgestreken heren uit een soortgelijke bolide stappen. Ik liet me niet kennen. Met mijn neus in de lucht en een quasi-nonchalante stuurbeweging manoeuvreerde ik mijn gehavende karretje tussen al die paardenkrachten. Drie keer. Toen heb ik ‘m maar zo laten staan.