Gisterenavond reed ik vanaf de squash terug naar huis. Ik moest naar rechts bij de verkeerslichten maar de weg was omgelegd; ik mocht niet naar rechts. Teneinde te voorkomen dat ik in Katwijk terecht zou komen, maakte ik menig manoeuvre en reed pontificaal de straat naar rechts in. Zo, lekker 110 rijden waar ik 50 mag, op weg naar de warme douche.
1969. Een camping in de Achterhoek. Ik was daar met een groepje vrienden, allemaal een jaar of 16, met uitzondering van Hans, die al richting de 18 ging, en in het bezit van een paspoort. We keken naar hem op vanwege dat kleinood, bijgeschreven als we nog waren op de paspoorten van onze ouders, en zo met handen en voeten gebonden. Zo niet Hans, die had een eigen paspoort, en dan was je pas echt helemaal vrij.
Twee en een halve week geleden werd mij gevraagd om een stuk te schrijven over een favoriet stukje natuur. Terwijl ik daar, rijdend in mijn auto, zo eens over nadacht, kwam er maar één favoriet stukje op in mijn gedachte: het mensenkind.
Ik woon te lang in het Bourgondische Zuiden. Mijn G is vervallen tot een miezerige g. Een vriend grapte ooit dat ik als importlimbo een inburgeringcursus moest volgen. Immers, elke asielzoeker moet op taalcursus.
Op weg naar de Randstad, als de Maas achter mij ligt, passeer ik een onzichtbare scheidingslijn. Plotseling communiceren mensen in dezelfde taal – en weg zijn de klei-dialecten.
In de winkel aarzel ik. Zal ik de grote verpakking kopen of de kleine? Aangezien de kleine verpakking al 80 Euro kost en er toch nog wel groot uitziet besluit ik die te kopen. Eau de Toilette voor mijn vriendin. Ze is jarig morgen en deze week liet ze doorschemeren een geurtje zeer op prijs te zullen stellen.
