Als ik eten kook, doe ik dat precies volgens recept. Frivoliteiten permitteer ik me er niet bij. Geen gekke experimentjes, geen verfrissende ideetjes, niks. Want ik ben wat dat betreft door schade en schande wijs geworden.
“Zo jongen, heb je er weer een beetje zin in?” Martijn klimt de vrachtwagen van zijn chauffeur in en neemt plaats op de bijrijderstoel. Michael is zich vast aan het voorbereiden voor maandag. Dan zal hij zijn werk hervatten. Maar zijn enthousiasme is ver te zoeken. Hij zucht diep. Martijn kijkt hem bezorgd aan. “Hoe gaat het nou, tussen jou en Monique?” wil hij weten. “Ja, tussen ons gaat het prima. We genieten erg van de kleine meid,” antwoordt Michael. Martijn kijkt hem met een vorsende blik aan. “Je ziet er nou niet bepaald relaxed uit. Vertel op.” Even aarzelt Michael. Maar als hij met iemand kan praten, dan is het wel met Martijn. Bovendien weet zijn baas natuurlijk al een en ander over zijn problemen.
‘Auf die Tur wurde nicht gekauft!’, las ik op de deur. Nee, hier woonde geen rare Duitse, analfabetische toerist. Ook geen Duitse aap die heeft leren schrijven. Helemaal niets Duits zelfs. Wat hier wel woonde? Dat valt met geen pen te beschrijven, maar toch probeer ik het.
Vorige week stemde ik af op het Belgische Journaal en zag een grote meute bijna geheel naakte mensen op een plein met een glas champagne in de hand. Dat zag er in de Nederlandse nieuwsprogramma’s net zo raar uit, maar tóch kijk ik liever naar de Belgische. Omdat het boterzachte Vlaamse accent het nieuws milder maakt, denk ik.
Voorzichtig schuift het blauwe gordijn opzij. Drie lingeriesetjes worden aangereikt. Een rood, wit en een blauw setje. De achtergrondmuziek zwelt aan. Lady Gaga vult plots de ruimte. Ik wurm me in het veel te nauwe pashokje in het rode setje. Met een poker face tuur ik in de spiegel. Dat wordt helemaal niks en ik roep Alejandro erbij. Alejandro biedt troost en een helpende hand. Hij loopt een blauwtje en ik, ik trek wit weg. It’s a bad romance.
