Aftellen met Amélie Poulain

Vorige week heb ik, zoals de laatste jaren traditie is rond deze tijd, een pompoen uitgehold. Met behulp van een extreem bot aardappelschilmesje heb ik er daarna twee driehoekjes uitgesneden. Die vormen samen de ogen, een kleiner driehoekje eronder de neus. De grootste uitdaging vormde het uitsnijden van de mond, maar nu staat hij dan toch, met een waxinelichtje in zijn binnenste, op mijn balkon. Door de regen van de afgelopen dagen is het rottingsproces jammer genoeg nu al ingetreden. Ogen, neus en mond krijgen een steeds dikkere laag schimmel en het monster krijgt iedere dag een papperiger uiterlijk. Ik ben bang dat hij Halloween niet zal halen.

Henk-Jan! Als ik een bril zie moet ik schijten

Naar wie ik soms, met een mengeling van afgrijzen en verwondering kijk, is Henk-Jan Smits. Van beroep: jurylid!
Hoe word je zoiets: ‘Zeg jongen, weet je al wat je wilt worden later?’
‘Ja, pap. Jurylid.’
‘Jurylid, jongen? Wat voor opleiding heb je daar voor nodig?’
‘Gewoon, pap. Een diploma afzeiken en een zonnebril op je hoofd.’
‘Nou, jongen, dan heb je in jouw geval alleen maar een zonnebril nodig.
En als je eenmaal een jurylid bent, wat doe je dan voor de kost, jongen?’
‘Dan zeik ik af, papa.’

Brown eyes tears

‘Worden lieve mensen dan nooit gewaardeerd?’ vraag je me.

‘Ik weet het niet’ antwoord ik terwijl mijn ogen blijven staren naar mijn handen die ik op mijn schoot laat rusten.

‘Ben ik dan te min voor je?’ vervolg je en je drukt mijn kin met je wijsvinger omhoog.

De pik van New York

Met miljoenen subsidie in je kontzak is er best een leuk feestje te organiseren, ook al is de reden voor dat feest misschien wat vaag. Het wordt pas lullig, gênant en ongemakkelijk als er geen belangstelling blijkt te zijn en je gasten komen niet opdagen.

Diensttijd

Rustig te slapen lag hij
vroeg nog in de morgen
zijn kamergenoten wilden een geintje uithalen
en daarom werden kasten om zijn bed gezet
hij lag op de onderste matras van het stapelbed