Ik vind je lief

‘Ik vind je lief’, klinkt het hol door de lege slaapkamer. Alleen haar stem samen met het eeuwige tikken van de grote klok, die ze ooit van haar oma kreeg, is hoorbaar. Jaren geleden vertrok haar moeders moeder naar hogere sferen, zonder waarschuwing vooraf zoals ze altijd beloofde. ‘Ik ben net als die klok’, zei oma altijd. ‘Ik ga altijd door, niets krijgt mij eronder.’ De klokt tikt nog elke dag de seconden en minuten weg maar oma kwam haar afspraak niet na. Ineens viel ze dood neer en was weg. ‘Ik vind je lief’, zegt ze nog een keer, terwijl ze de vrouw, die zoveel op haar oma lijkt, in de ogen kijkt.

Kwaliteitsporno

Het is echt niet mijn gewoonte om rond te surfen op extreme pornosites. Het was ook eigenlijk bij toeval dat ik er laatst terechtkwam. Nou ja, niet helemaal bij toeval, er hangt veel af van de zoekterm die je in Google invult. En van de ene website kom je dan op de andere waar ongeveer hetzelfde te zien is. Maar op een avond was het anders. Grenzen werden verlegd.

De walging

Het café van de dood was een illustere plaats. Het moest de enige plek op aarde zijn waar geen loze beloftes werden gemaakt en waar niemand nog teerde op ego’s, winstbejag, ambities en lust. Het was een wachthaven van verloren zielen, waarvan sommigen hun best hadden gedaan om van hun aardse bestaan meer te maken dan drie zuchten en een wind, en waarvan sommigen al sinds de dag van hun geboorte alleen nog maar konden wachten tot de contouren van het heilige licht eindelijk zouden worden verduisterd door de silhouet van de man met de zeis.