Ze liet zich de kans niet ontnemen om op een grote blauwe handdoek in haar blote kont over naakte feiten te filosoferen. Het viel me alleszins mee dat ze me wilde vergezellen. Het was lastig gebleken anderen te overtuigen van nut en noodzaak van integer wetenschappelijk onderzoek met behulp van pen, papier, laptop en een fotograferende telefoon.
Naakt loop ik naar de spiegel en hoop een soort Doutzen Kroeze te ontmoeten. Die verwachting heb ik elke keer als ik in de spiegel kijk. En weer word ik teleurgesteld. De teleurstelling wordt wel minder naarmate de tijd vordert. Je went aan desillusie.
Wat ik tegenkom in de spiegel is een beetje ribbelige blubberbuik. De potloodproef doorsta ik ook niet meer en de armen, die vroeger zo gespierd en mijn blikvangers waren, zijn veranderd in vel dat het heel langzaam verliest van de zwaartekracht. De benen zijn nog wel fier. Bij een bepaalde lichtinval zie je de putjes niet eens zo erg.
Kan ik er wat aan doen dat mijn hobby’s net wat extremer zijn dan die van een ander? Ziek word ik ervan om mezelf steeds te moeten verdedigen. Ja, handwerken is mijn hobby en daar mag ik best trots op zijn. Borduren, haken, punniken. Elke vorm van wol en garen vliegt door mijn vingers. Alles voor een hoger doel: Naaien in de kelder. Ik kan er uren over [b]ouwenelen[/b].
Onlangs de DVD over de slag om ‘The Somme’ gekocht. 1 juli 1916: tweehonderdduizend jonge mannen, soms nog kinderen, wachten op een fluitje dat hen van loopgraaf naar loopgraaf dwingt. Een fluitje van een cent verwoest op één dag de levens van 25.000 Engelse, Franse en Duitse soldaten: verloofden, echtgenoten,vaders en zonen. De meesten van hen vallen al in het eerste uur. Velen sterven onnodig, verbloeden in het met prikkeldraad afgezette stuk niemandsland terwijl ze vergeefs om hulp roepen.
