De sportzomer van 2012 is voor Nederland één van de dramatische ooit. De complete afgang van de Oranje-elf tijdens het Foebal-WK, blijkt het begin van veel, zo niet alle ellende te zijn geweest. Het wielerspektakel in Frankrijk, beter bekend als de Tour de France, een fiasco, waarbij ‘een Spanjaard de Nederlandse eer’ moest redden. Te bizar voor woorden.
Ik heb het idee dat we wat vergeten zijn jongens. Maar ik weet niet precies wat. Jij enig idee, Diederik? Nee, Rogier, geen enkel idee. Heb je wel goed geslapen?
Met z’n achten hangen ze aan de waterkant. Onder een strak blauwe hemel. En toch hebben we wat vergeten, bromt Rogier. Sjoerd krabt wat aan zijn buik. Hij heeft nog een beetje last van zijn hamburger. Die viel toch wat verkeerd vanochtend. Roel heeft ook last van het ontbijt. Zijn broodje brasem zit nog dwars. Althans een flink stuk toch. Zijn keelappel heeft het formaat van een banaan.
Voor de afhandeling van wat zaken en het aanhalen van de familiebanden bracht King een bliksemsnel staatsiebezoek aan zijn vaderland. Wat ik aantrof stelde niet teleur.
De vlinder gloeit onder de zon met haar betonnen vleugels. Het is zaterdag 28 juli 2012. Vandaag gaat het gebeuren de 4 x 100 meter vrije slag op Engels zeeniveau. Het moet chloorierijk uitpakken voor de Nederlandse equipe dat dit keer niet kan bogen op een hoog Normaal Amsterdams Peil. Het viertal zal vandaag oer Hollands Diep moeten gaan. Maar hoe dan ook, het goud chloort aan de horizon.
Okay ik ga er nu toch ronduit voor uitkomen. Al enige weken ben ik hartstikke manisch. Hoewel ik het liever niet zo noem vanwege de negatieve lading die aan dat woord kleeft. Ik noem het liever euforisch of simpelweg hyperdepiep! Alles triggert mij en pakt in mijn voordeel uit. Ik heb het geluk aan mijn kont hangen en het liefst zou ik erop gaan zitten. Geen wonder dat ik van alle kanten straal.
