De Occupy-beweging breidt zich steeds verder uit en omvat wereldwijd al enkele miljoenen mensen. Alhoewel de media – ook de reguliere – steeds minder om deze spontane beweging heen kunnen, wordt ze nog vaak gebagatelliseerd en gemarginaliseerd. Zeker ook in Nederland.
In een week dat de euro’s ons massaal ontglippen richting mediterraan Europa, maken wij ons hier druk om een kompelzwarte Limburgse jongen. Zijn mooie lichte ogen zijn in de afgelopen tijd alleen maar groter geworden: van vragend groeiden ze via verbazing naar ontzetting en, als het aan de politiek ligt, dan zal zelfs de overtreffende trap worden bereikt: uitzetting. Als dat gebeurt, moeten wij ons de ogen uit de kassen schamen!
Bij de zwijnen af! Evolutie doet vreemde dingen met mens en dier. Britse varkens (voetbalhooligans), die zuipend Europese hoofdsteden verbouwen, baren allang geen opzien meer. Wat weer wel geldt voor vlammend oproer in de City of London. Verbazing over Engelse kreefttoeristen aan Spaanse Costa’s, in de kleurstelling bloedrood, is standaard. Kindersoldaten die onder valse voorwendselen in Afghanistan analfabeten richting democratie drijven, is ook geen breaking news.
Het is een rustige zaterdagmiddag. Een kille winterdag is het, maar het zonnetje schijnt lekker door mijn raam in m’n gezicht. Een beetje zoeken op het web naar leuke muziek is mijn bezigheid totdat ik het volgende nummer tegenkom: Lange Frans en Baas B met Kamervragen. Het nummer gaat over vragen aan de Tweede Kamer. Over ‘vuile’ praktijken van de Kamer. Bijvoorbeeld de AP-23-mijnen. Een mijn die misschien de oorzaak is van de vuurwerkramp in Enschede. Het was dus misschien niet de schuld van SE Fireworks. Misschien was het gewoon de regering.
