Het is de lezer goed bekend dat ik spuug op het CDA. Met vlag en wimpel de belachelijkste politieke partij die wij in ons land ooit hebben gekend. Nou vooruit, op de NSB en de LPF na, dan. Maar zelfs binnen CDA-gelederen heb je nog rangen en standen, qua geschift. Helemaal onderaan de intellectuele gristenladder staat Meino Schraal, a.k.a. als Kavouz Taban.
Het is niet dat ik iets tegen Nigel heb. Het is alleen dat ik vind dat het leukste spelletje ter wereld om naar te kijken, zoveel invloed heeft op hoe wij naar elkaar kijken en met elkaar omgaan, dat er meer nagedacht kan worden over dit effect.
Geduldig sta ik in het stemlokaal te wachten op mijn beurt. Achter de tafel zitten twee vrouwen met een leesboek en één met een schriftje. Uiterst secuur zijn daar streepjes in geturfd. Terwijl ik mijn stempas en rijbewijs afgeef, kijk ik of de telmevrouw er een streepje bij zet maar nee, haar pen blijft liggen.
En? De kandidatenlijsten voor de statenverkiezingen al bestudeerd? Of hebben jullie die ook nog niet ontvangen wegens allerlei organisatorische problemen? Heerlijk toch, dat je veruit de meeste hokjes niet hoeft rood te maken? Eentje slechts. Vandaag leg ik nog één keer uit, in welke kolommen je in ieder geval je rode potlood geen rondje moet laten inkleuren.
Vorige week stemde ik af op het Belgische Journaal en zag een grote meute bijna geheel naakte mensen op een plein met een glas champagne in de hand. Dat zag er in de Nederlandse nieuwsprogramma’s net zo raar uit, maar tóch kijk ik liever naar de Belgische. Omdat het boterzachte Vlaamse accent het nieuws milder maakt, denk ik.
