Project Buiten Om (9)

In december is de besluitvorming rondom de wijkontwikkelingsplannen Helmond West en mijn huis definitief geworden. Een geliefd huis raak ik driedubbel kwijt. Eén keer emotioneel, een gekoesterde eigen plek verdwijnt. Twee keer fysiek, het wordt gesloopt voor een nieuwe weg en nog erger, onverkoopbaar in de toekomst. Triest, bitter en zuur. Over de eerste schrik ben ik inmiddels heen. De angst en onzekerheid wat betreft de uitvoering blijft. Met argusogen zie ik het nieuwe jaar tegemoet.

Jan Jaap

Is het leuke jonge neefje dat tijdens verjaardagfeestjes van die bijdehante dingen zegt.
Hij is net oud genoeg om erbij te mogen zijn en op te blijven als de ooms de laatste nieuwtjes uitwisselen.
Hij heeft tegenwoordig ook een eigen mening over de actualiteit en weet dat soms verrekt aardig onder woorden te brengen.

Positief 2009

Gék zijn ze, die artsen! Een goede vriendin van mij is aan haar voet geopereerd, en dus moet ze aan de maagtabletten… Ik naar de apotheek. En bij haar langs. Ze lag wat te somberen op de bank. U kent dat wel: poot omhoog, gezicht op half elf. Sowieso vreemd, want het was inmiddels kwart over drie. Dus voorzichtig informeerde ik, wat de patiënt dwars zat. Ze barstte los: “Ik zie in al die jaaroverzichten niets anders dan kommer en kwel. Is er in 2009 dan niets dan rottigheid gebeurd?” Speciaal voor Irene belicht ik vandaag de positieve aspecten van het nieuwsjaar.

De keerzijde van de medaille

Voetbal is een mooie sport vol met passie. Iedereen is bekend met de zondagavond-7-uur-bord-op-schoot-mentaliteit. Heerlijk naar een topper kijken of naar een saai middenmoot duel kijken. Soms lijkt het zelfs alsof wedstrijden als Willem II-NEC vier keer per jaar worden gespeeld. Dat terzijde.