Uitgeput, dronken en rokend zit ik tegen mijn flat aan. Wachtend op een vriend, die zo terugkomt met eten. Als ik daar dan toch zo zit, kan ik net zo goed even nadenken. Er komen mensen langs die ook dronken zijn. Of ze zijn het niet en kijken mij dus schuw aan. Gek eigenlijk dat ik een ander persoon wordt naarmate jij meer gedronken hebt.
Daphne Deckers mag het hangende vel op haar handen en billen weer bijeen knijpen, want het grensoverschrijdende modellenprogramma is eindelijk weer gestart. Het is nu nog exotischer, spectaculairder, boerser, heter en spannender dan ooit, want onze wulpse zuiderburen mogen meedoen. Na vier seizoenen HNTM uitgekotst te hebben, braakt de Vlaamse televisie mee.
Dat ze bij de commerciële omroepen vooral onvoorstelbare bagger uitzenden, ze doen maar. Wel jammer dat de heffe des volks daardoor niet echt wordt bijgeschaafd als het gaat om zorgvuldig taalgebruik. “Hij hep stress gehad.” “Wat een vuile kuttekop.” Dit soort uitspraken is tekenend voor de taalbeheersing van allerlei relnichten aan wie wij worden blootgesteld in programma’s waarin stakkers proberen te zingen, of parvenu’s op protserige recepties nog maar een flesje champie open trekken.
Alles is bespreekbaar. Geen taboe. Dat is een mooi uitgangspunt wanneer het gaat om het vinden van oplossingen voor ingewikkelde problemen. Ingewikkelde problemen. De huidige crisis is een ingewikkeld probleem. Die crisis vreet aan de wortels van ons bestaan. Daar moet dus iets aan gedaan worden. Ambtenaren gaan om tafel. Zij hebben een opdracht. Ze gaan de mogelijkheden om de crisis te bezweren taboeloos met elkaar bespreken. Benen op tafel. Brainstormen. Fantaseren geblazen. Of die opdracht nu echt een appèl doet op de kerncompetenties van een ambtenaar weet ik niet maar het is een start.
Ik herinner mij hoe fel ik in de jaren 70 tegen zijn beleid tekeer ging. In de herfst van zijn leven is van Agt veranderd. Hij heeft oog gekregen voor het Palestijnse volk dat sinds 1948 door de staat Israël wordt onderdrukt.
