Pepe

“16-jarig meisje verdachte van tientallen inbraken“, toont het krantenartikel onder mijn gepelde mandarijnschilletjes.
“Waar gaat het toch heen met de jeugd”, mompelt het, mij onbekende, fossiel dat noodlottig naast me is komen zitten, terwijl ze luidkeels kauwend haar boterham verwerkt.

Wachtrij

Zondagmorgen acht uur.

Naar (goede) gewoonte klik ik column x aan. Toezicht over de laatste bewegingen en het lezen van de eerste column is routine geworden. De teller op vijf bij de wachtrij brengt me in een kleine panieksituatie daar ik het in mijn hoofd steek dat “mijn” inzending wel eens nodig zou kunnen zijn voor de goede werking van de site. En, laat dit nu net het zwakke punt zijn van Meralixje, het schrijven onder dwang.

Botsautoschoenen

Na mijn eindexamen MMS weet ik niet zo goed wat ik voor beroep moet kiezen, nu de kunstacademie, vanwege mijn ouders, geen mogelijkheid blijkt te zijn. Het kan mij eigenlijk niet meer zoveel schelen. Ik heb geen tweede keus achter de hand. Dus kies ik maar wat voor de hand ligt. Verpleegster worden, net als mijn oudste zus, die al een paar jaar geleden daarmee begonnen is. In hetzelfde ziekenhuis ook nog, waar mijn tweede moeder haar opleiding heeft gehad. Kan het slomer?

Keuzes?

Wat zijn dat eigenlijk? Je kiest vaak tussen twee of meer zaken die je niet kent. Althans de consequenties niet. En dan twijfel je en doet maar een gok. Soms heb je achteraf spijt. Maar dat is eigenlijk onzinnig. Want je weet toch nooit precies hoe je niet-keuze zou hebben uitgepakt. Het blijft een dilemma, want kiezen beperkt altijd, omdat het impliceert je ook iets niet kiest.

De moeite waard

Sinds wanneer zijn we zo synisch geworden?
“Reflect before we walk into what we already know won’t be so easy” hoorde ik ineens in een liedje wat ik al jaren luister, net nu ik in zo’n situatie zit.
“Why should I take your hand when you can’t promise happy endings?” en “And once again we’re further away from what we never had” kwam ook nog voorbij, toepasselijk hoor, bedankt.