Operatie Petticoat

Het belooft een mooie dag te gaan worden en ik heb d’r zin an.
Goed geluimd en met een klein wormpje dat bij mijn ingewanden tekeer gaat, spoed ik mij naar mijn werk. Eindelijk weer eens een vroege dienst.
Het wormpje wordt veroorzaakt doordat ik die avond mijn eerste afspraakje met een mooie jongeman heb staan.
Heel modern opgedoken via internet.

De smaak van geluk (2)

Voor de vierde keer vandaag haal ik de e-dentifier uit de la, stop mijn pasje erin en volg de aanwijzingen op het beeldscherm zonder ze daadwerkelijk te lezen. Veertig cent. Ik heb voor vierhonderd euro rekeningen liggen en heb maar veertig cent op mijn rekening. Beschuldigend kijk ik naar de computer, proberend telepatisch wat nullen spontaan te laten vermenigvuldigen. Niets keer nada blijft niente, helaas.

On Our Way Home

Het gesleur met de koffers eist zijn tol. S kijkt geïrriteerd om zich heen. Een vloek ontsnapt aan zijn mond, ingeplant op een intussen bezwete façade die eveneens voorzien is van een paar vermoeide ogen en een licht verstopte neus die een aankomende verkoudheid verraadt. Tourists will be tourists. Steeds vaker lijkt Camden High Street een multiculturele parade van uitheemse individuen te ondergaan. We zijn amper een mijl van huis verwijderd, ons pad naar het eindpunt wordt echter non-stop verstoord door gedesoriënteerde personae. De mentale drang om ons hele hebben en houden naar de eerstvolgende inwijkeling die de weg vraagt te gooien is groot.

Ik hoef het allemaal niet te weten!

Jaren geleden zat ik in de tram. Een meisje kwam luid pratend met haar mobieltje aan haar oor de tram in en kwam pal voor mij zitten. Ze had duidelijk ruzie. Ik had die dag tentamens en probeerde nog snel wat kennis in mijn hoofd te proppen voordat ik op mijn bestemming was. Dat bleek kansloos. Ook andere passagiers keken naar het luid pratende juffertje met geïrriteerde blikken. Al snel bleek dat het meisje ernstige relatieproblemen had.

Echt schijten

Als de voordeur achter Natasja sluit, glijdt de glimlach van haar gezicht, haar mondhoeken meeslepend tot op haar enkels. De meegegleden groeven laten geen enkele ruimte voor lachrimpels, tonen slechts ontevredenheid. Ze zegt geen goedendag tegen de cameraman annex chauffeur als ze in het busje stapt, slechts: “Wat een kloteprogramma, wat een klerewijf.”
“Toch kijken er elke week twee miljoen mensen.”