Ze liet zich de kans niet ontnemen om op een grote blauwe handdoek in haar blote kont over naakte feiten te filosoferen. Het viel me alleszins mee dat ze me wilde vergezellen. Het was lastig gebleken anderen te overtuigen van nut en noodzaak van integer wetenschappelijk onderzoek met behulp van pen, papier, laptop en een fotograferende telefoon.
In een vorig stukje op een andere column-website deed ik mijn beklag over het gebrek aan een leider bij Oranje. Nu ik terugkijk schaam ik me oprecht dat ik uitlatingen doe over iets waar ik diep in mijn hart al geen waarde meer aan hecht: aan bijzaken. Aan voetbal, iets wat in alle opzichten fascinatie en aantrekkingskracht heeft. Toch was ik opgelucht, want ik maakte me druk om een bijzaak.
De Kijkwijzer. Bestemd voor ouders cq ‘opvoeders’. Vertelt ze tot welke leeftijd een film of televisieprogramma schadelijk kan zijn voor hun kinderen. In 9 van de 10 gevallen zijn de ouders natuurlijk zelf de méést funeste factor. Ze werken zich de schompes en zijn uitpandig door rijk gevulde agenda’s. Liggen met een burnout strak van de medicijnen naar een denkbeeldige prullenbak te staren of worden overreden bij de glasbak. Een alcoholprobleem zorgt namelijk voor lege flessen!
Haar linker achterpoot staat net niet meer in de felle zon, de rest van haar uitgemergelde lijf wel. Ik kan vanaf anderhalve meter afstand haar ribben tellen. Met mijn mobiel maak ik een foto van wat voor een ezel door moet gaan. Waarom weet ik eigenlijk niet.
Voor me aan de balie staat een dame, die in onbegrijpelijke taal in haar telefoon kwettert. Uit haar tas pakt ze een ziekenhuiskaartje en een doktersverwijzing. “Ik komen voor babyweggooi,” meldt ze tussen haar telefoongesprek door tegen mij. Licht gegeneerd pak ik haar kaartje en de verwijzing aan, maak de papieren in orde en nodig de dame uit tot plaatsnemen in de wachtkamer.
