Ik zal deze column eindigen met een liedje van Raymond Van Het Groenewoud met als tittel, hoe kan het anders, ’gelukkig zijn.’ Voor alle duidelijkheid, ik hoor het hem niet zó graag zingen. Ik gebruik het enkel om mijn visie, mijn filosofie, mijn reis rond dat grote woord ‘geluk’ af te sluiten.
Het is even geleden dat ik berichtte over ontwikkelingen rondom het wijkontwikkelingsplan Helmond West. Dat heeft als reden dat de ontwikkelingen mij onlangs ook persoonlijk troffen. De impact die dit heeft gehad op mijn schrijven is groter geweest dan ik dacht. Het was noodzakelijk om even afstand te nemen.
De opdracht aan mezelf luidt; schrijf nu eens een fatsoenlijk stukske voor de hoofdpagina, rechtstreeks in het postzegeltje, binnen een uur, waar geen enkele negatieve reactie op volgt.
Jeetje zeg, het is al weer een tijdje geleden dat er een column uit mijn pen is komen rollen. Het ontbrak me simpelweg aan inspiratie, motivatie en ik moest het gewoon accepteren. De acceptatie van een sabbatical van mijn soms creatieve en fantaserend brein. Maar met de juiste invloeden van buitenaf werd deze één cilinder motor weer aangeslingerd. En aan onderwerpen geen gebrek.
Ieder Neerlands gezin beschikt over 1, 2 of 3 auto’s. Reden: de buurtjes hebben ze ook in die hoeveelheid. Om tijdens de straatbarbecue nog serieus genomen te worden en niet als uitschot te worden gezien voeg je, tijdens deze ratrace, dus in. Pa een huurbak uit de failliete boedel, moeders een hanteerbaar barrel en samen een oldtimer voor de zondag. De pleuris breekt uit wanneer een dementerende oma met haar Aixam of Ligier zonder rijbewijs het erf opdraait. Levensgevaarlijk debiel, tegelijkertijd brommend mobiel.
