Ik voel een ruk aan mijn kraag, mijn voet blijft achter iets of iemand steken en voor ik het weet lig ik languit op de stoep, mijn kin klapt hard op een tegel. Een zwaar gewicht valt op mijn rug, lucht wordt piepend uit mijn longen geperst.
Het is nu 3 februari 2003. Vijftig jaar nadat de ernst van de ramp, een halve eeuw geleden, begon door te dringen tot de leefwereld van hen die niet direct slachtoffer waren van de uitbarsting van geweld, van natuurkrachten. Water, vaak lieflijk en kabbelend, kan als een monster gaan heersen als het wordt opgezweept door natuurlijke krachten als stormen en orkanen en zich een uitweg zoekt in trechtervormige gebieden. Een uitweg die er dan niet is met als gevolg een verdere stijging van de zeespiegel. Tot hoogtes waar de dijken niet tegen opgewassen bleken.
Even een moment van droogte en je ziet dingen waar je anders niet op let. Als de regen aan alle kanten je kraag binnensijpelt en je spijt hebt van dat gat in die zool, heb je geen tijd voor andere dingen..
Mijn ondergeschikte Ab en ik zijn een onderzoeksbureau begonnen. Onder de originele naam: “JANSEN&JANSSENS” . Wij hebben zelfs visitekaartjes laten drukken. Twee bolhoedjes en de foto van een baviaan die een loep vasthoudt. Uiteraard heb ik daar een foto van Ab voor gebruikt. Niet onverdienstelijk moet ik zeggen.
Mag je dan zomaar een onderzoeksbureau beginnen?, hoor ik je al vragen. Nee, dat mag niet!
Ik val op mijn knieën, terwijl tranen in mijn ogen schieten en ik mijn handen beschermend om de gepijnigde plek vouw. Sinds een ongelukkige schop tijdens gym op de lagere school heb ik daar niet zo’n intense pijn gevoeld.
