Pleuro staat voor de hoofdingang van het stadion in Waalwijk. Het is 21 december 2003, anderhalf uur voor het begin van de wedstrijd tussen RKC Waalwijk en Feyenoord. Een portier maakt zich wat breder, niet van plan het dametje naar binnen te laten. “Maar ik ben pleuro”, zegt ze manmoedig. De portier lijkt nauwelijks onder de indruk: “Die van die flauwe column op columniks.en.el?” “Inderdaad! Dat ben ik!”, bekent pleuro.
Beste F. de H te A,
Omdat ik weet dat u liefst anoniem blijft, gebruik ik uw initialen, tenslotte hoeft niet iedereen te weten dat u Foppe de Haan bent, trainer van sportclub Heerenveen. Enige weken geleden ontving ik uw brief, ik heb me eerst meer in deze zaak willen verdiepen, omdat ik ook wel inzag dat het een zeer gecompliceerd probleem is.
Ik zag er toch keurig uit? Gladgestreken ribbroek, wollen merksweater en gaatjesschoenen.
Toch kwamen ‘ze’ naar me toe. Ze, twee Duitse nageboorten van generatie NIX.
De laatste twee laatste stuiptrekkingen van de [i]Deutsche Grundlichkeit.[/i]
Fransen zijn onbeschoft en onbetrouwbaar. Dat vooroordeel hebben althans veel Nederlanders. Een vooroordeel dat nog eens bevestigd wordt in een reclamespot van Paturain. Met mijn blonde haren en blauwe ogen zul je het niet direct aan me kunnen zien, maar ik heb Franse voorouders. Mijn gehele familie is verzot op Frankrijk. Mijn opa en oma hoefden nooit lang na te denken over hun jaarlijkse vakantiebestemming. De reis ging vrijwel altijd naar Frankrijk.
Hij was de ster van het recreatieteam volleybal.
Altijd de perfecte outfit. Knie- en elleboogbeschermers, net uit de handwas. En zijn kleding zonder ook maar één kreukje. Leiden was dan ook behoorlijk in last wanneer we eens een ander clubshirt aanmoesten. De coach kon dan behoorlijk op hem inpraten, omdat het anders ten koste zou gaan van zijn prestaties in het veld.
