Aan het eind van de zomer had ik een verjaardag van een klasgenoot die in een nabij gelegen plaats woont. Veel mensen die er waren hadden bij mij in de klas gezeten en kende ik erg goed. Anderen zaten nu bij me in de klas en hoopte ik ooit nog een keer goed te leren kennen. Zo ook Jan-Willem. Een ventje waarmee ik nooit dacht op te kunnen schieten omdat hij voor Feyenoord is.
Ik lig in mijn bed na de fantastische overwinning op PSV en terwijl ik langzaam wegdoezel zie ik een man in mijn droom verschijnen.
Ieder z’n meug maar met voetballen heb ik niet veel. Ik begrijp niets van die sport behalve dat er meer geld dan ballen in omgaat. Toevallig staat de zender op voetballen. Alhoewel, zo toevallig is dat ook weer niet want als ik 10 keer doorzap zie ik negen keer van die kereltjes achter een bal aanjakkeren alsof die bal de formule voor het eeuwig leven bevat.
Voetballende jongetjes (en meisjes) in een woonbuurt dat geeft gebroken ruiten. Niets aan te doen. Aan dat voetballen. Je bent jong en je wilt wat. Aan de gebroken ruiten is ook niets te doen. Waar gehakt wordt vallen spaanders. Hoeft helemaal geen opzet te zijn. Ga ik ook het liefst van uit, dat het geen opzet is. Ik vind het een plezierig idee dat mensen van nature deugen. Al was het maar zolang ze nog jong zijn. Dat veel onschuldige kinderzieltjes later grote etterbakken worden of verkrachters en drugsdealers daar kan je altijd nog de maatschappij de schuld van geven.
Ziek, zwak en misselijk ben ik op het moment. Van hoofdpijn heb ik gelukkig nooit last. Hoe kan het ook anders als je vroeger in een keer genoeg aspirines hebt ingenomen om de rest van je leven geen hoofdpijn meer te hebben. Eigenlijk was dat toen ook de bedoeling, nooit meer hoofdpijn hebben, maar dat was toch op een andere manier bedoeld dan wat nu het resultaat is. Tja, dat is maar een van de negen mislukte pogingen.
