Vandaag ben ik, zoals ik wel vaker doe, met de tram naar de stad gegaan. Met de tram naar de stad is voor mij altijd weer een avontuurlijke onderneming. Ik vind het prachtig. Tijdens mijn vijf minuten durende wandeling naar de halte die ik moet hebben, ben ik zelfs lichtelijk zenuwachtig. Ik ben altijd benieuwd wat ik nu weer zal aantreffen. Een rijdende tram is een maatschappij op zichzelf. Een klein staatje waar iedereen hetzelfde is. Iedereen gaat dezelfde kant op. Iedereen heeft hetzelfde doel. Een tram van buitenaf bekijken en een tram van binnenuit zien zijn twee totaal verschillende belevingen. Als je in de tram zit hoor je de gesprekken, het piepen van de wielen in de bochten, de schel rinkelende bel. Je ziet de mensen, de kinderwagens, je ziet de wereld aan je voorbij vliegen. Je bent even van de wereld, je zweeft even mee in een wonderlijk vervoermiddel dat je in no-time op een geheel andere plek brengt. Van buitenaf gezien echter is het ding enkel een lastige lawaaimaker die altijd voorrang heeft en waar achter de ramen een groot aantal mensen te zien is met een chagrijnige rotkop.

Tijdens de rit in die tram doe je enorm veel levenservaring op. Je moet er niet voor terugschrikken zo af en toe iemand te helpen, je moet niet verbaast opkijken als er een aantal mensen in je persoonlijke zone komen staan of zitten. Je moet daar allemaal mee om kunnen gaan. Ook nog zoiets: je moet wel om kunnen gaan met een stempelautomaat en met strippenkaarten. Een strippenkaart weet zelf niet waar hij gestempeld moet worden. Dat moet jij bepalen. De strippenkaart moet gevouwen worden, en zo gevouwen dat hij dus op het goeie stripje gestempeld wordt als je hem in dat apparaat steekt. En als je dan heb staan vouwen en driedubbel gecheckt hebt of het het goeie stripje is wat je binnen nu en een aantal seconden wilt gaan markeren. Steek je vervolgens dat ding in het vervaarlijke apparaatje. Als je dan het geruststellende piep en klik geluid hoort is dat een grote overwinning voor je ego.
Bij het stempelen is nog haast geboden ook. Het moet je niet overkomen om al direct bij het binnenkomen afgekeurd te worden door je medetramreizigers omdat je staat te treuzelen bij het vouwen en ‘ piep-klikken’. Die medetramreizigers zijn ook altijd veel bekwamer dan jij, ze staan altijd op jou te wachten en hebben dan altijd een verveelt gezicht.
Bij zulke fatale fouten ben je dus voor de rest van de rit verstoten en kun je het beste bij de eerstvolgende halte uitstappen en de volgende tram nemen om opnieuw te proberen een plekje te veroveren binnen het kleine tramuniversum. Nog beter is van te voren je strippenkaart te vouwen en vervolgens achteloos de tram in te kunnen lopen en geleidelijk de kaart in het machientje te kunnen steken. Dan heb je direct een aanzien. Dat wekt vertrouwen. Dan zit je de rest van de rit gebakken. Je komt dan over als een gepokte en gemazelde tramreiziger.

Ook een groot probleem is waar je gaat zitten als je het stempeldebacle hebt gehad. Ga je naast die oude eenzame mevrouw zitten die lijkt te snakken naar aandacht en je gretig aankijkt met haar kleine kraalogen? Of neem je plaats naast die enorme kale vent die gehuld is in officiële Feyenoord trainingsjas, behangen is met gouden kettingen en een agressieve blik heeft in zijn ogen? Of blijf je staan en veranker je jezelf met één van je armen aan een daarvoor bestemde roestvrijstalen paal? Het is een niet gemakkelijke keus die je dient te maken binnen enkele ogenblikken. Je loopt anders het risico om te donderen door de G-krachten die je te verduren krijgt wanneer de tram optrekt richting de volgende haltes. Doelloos blijven staan in het gangpad is een rampzalige fout.
Als je dan tenslotte kiest voor het plaatjse naast de oude mevrouw zit je de rest van de rit aan haar vast. Dus kies je voor het plekje naast de Feyenoord hooligan en hoop je maar dat zijn geliefde club de afgelopen zondag nog heeft gewonnen.

Eenmaal gezeten op een van de stoeltjes is het wachten op de conducteur. Een man of vrouw die uitstekend in staat is te blijven staan als de tram zijn weg zoekt over het traject wat af en toe lijkt op een achtbaan uit de ‘Rollercoaster Capital of Europe’. Je ziet de man of vrouw al van verre aankomen. Ze zijn zeer kritisch die conducteurs. Je hart klopt in je keel, nu wordt jou stempeling beoordeelt. Het is een moment van grote angst. Het zweet loopt over je rug. En als ze dan bij de stoelen voor jouw rijtje met stoelen terecht is gekomen merk je dat je je strippenkaart niet kunt vinden. Paniek maakt zich meester over je, je hebt het gevoel dat de gehele trambevolking je aanstaart met een blik van afgrijzen en dat je publiekelijk zal worden opgehangen op het stadhuisplein als het blijkt dat je een veelplegende zwartrijder bent.


11 reacties

pepe · 7 april 2005 op 08:36

Je schrijft lekker beeldend, ik ben met je meegereden.
En als fietsliefhebber, ben ik dus in bus, trein of tram ook maar een stuntel. 😛

WritersBlocq · 7 april 2005 op 09:42

hoi Lars, vooral de eerste helft vind ik ijzersterk! Groetje, P.

champagne · 7 april 2005 op 10:59

[quote]Een strippenkaart weet zelf niet waar hij gestempeld moet worden. [/quote]
en
[quote]Bij het stempelen is nog haast geboden ook.[/quote]

Ja, ik was laatst weer eens in de grote stad, moest met de tram en word al nerveus bij het gebrek aan duidelijke gebruiksaanwijzingen bij een stempelautomaat.Ik ben dus zo iemand die een zuchtende rij mensen achter zich heeft staan 🙁

Aardig stukje verder.

Ma3anne · 7 april 2005 op 11:16

Geweldig verhaal en een geruststelling dat ik niet de enige sukkel ben in de tram. 😀

Ik zie me een aantal jaren gelden nog bij Den Haag centraal staan om daar de tram naar Scheveningen te nemen. Mijn – toen nog kleine – kinderen bij me. Daar kwam de tram. Voordat ik de tassen bij elkaar had en de kids aan het instappen sloten de deuren zich en was de tram alweer weg. Dat gebeurde een tweede keer weer en pas bij de derde tram had ik het tempo van de randstad te pakken en had met het zweet op mijn rug de hele santekraam binnen, maar toen begon de ellende pas die jij beschrijft!
Ik voelde me een vreselijke boerenpummel en verlangde als nooit tevoren naar het rustige tempo en de vriendelijke buschauffeurs in het oosten des lands.

Maar gelukkig zijn er dus meer van die sukkels. Heerlijk! Weer een trauma verwerkt.

😀

Angelique · 7 april 2005 op 12:00

Voor mij voorlopig ook geen tramritjes meer, bij het lezen kreeg ik alweer de ‘herkenbare’ zenuwen.
[quote]Doelloos blijven staan in het gangpad is een rampzalige fout.[/quote]
Zeker met tassen en een kind aan je hand. Maar ik ben nog jong, dus niemand maakt plaats … zweet zweet zweet …
Leuk stuk
🙂
Angelique

Louise · 7 april 2005 op 19:32

Heb me kostelijk vermaakt met jou [i]binnen het kleine tramuniversum.[/i]
Heb nog niet vaak in een tram gezeten, maar ik geloof niet dat ik daar rouwig om moet zijn 😉

Bakema_NL · 7 april 2005 op 19:35

Een tram waar je zelf moet afstempelen? Waar is dat dan? In Nederland? Want de Amsterdamse tram heeft gewoon altijd (bijna altijd, als er genoeg personeel is) een conducteur aan boord. Hilarisch zijn de mensen die niet vaak met de tram gaan. Want staptje vroeger achterin in de tram, bij die nieuwe dingen moet je 1 deur eerder zijn en dat levert leuke taferelen op. Als je een wat gekleurde huid hebt en er zit een echte broeder als conducteur in de tram kun je mazzel hebben en hoef je niet te betalen, als blanke betaal je natuurlijk wel. En geloof me, dit gebeurt meer dan jullie denken, ik verzin het niet. Mijn kaartje word betaald door mijn werkgever, anders had broeder toch echt een probleem met me gehad. Verder blijft het geinig om in de tram te zitten.

Lars · 7 april 2005 op 19:45

Ik heb m’n verhaaltje redelijk overdreven hoor. Het is trouwens in Rotterdam, waar we net nieuwe trams hebben en waar je voorlopig nog moet stempelen. In de toekomst gaan we geloof ik chipkaartemn gebruiken. Een grotere ramp is op komst.

Bakema_NL · 7 april 2005 op 22:06

Zeker waar ja. Ik heb al wat van die poortjes gezien………..als dat afdoende moet zijn, dan moet ik toch even lachen.

melady · 8 april 2005 op 00:41

Mag ik vragen wat een tram is?
Ik ben blont en woon in het noord’n. 😀 😀

Leuk en herkenbaar.
Maar herkenbaar mag niet meer als commentaar.
Leuk dus.

Welkom.
(Mag dat nog wel als commentaar?)

Leuk in sneltramvaart geschreven..ik reed even mee.

Melady 🙂

Mosje · 8 april 2005 op 11:11

Melady, de volgende reacties zijn verboden:

“Heel herkenbaar”
(Tenzij je het ironisch bedoeld. Eminence grise Kees Schilder mag de woorden in alle gevallen gebruiken)

“Welkom op deze site”
(Tenzij je het ironisch bedoeld)

“Leuk geschreven weer.”
(Tenzij je het ironisch bedoeld)

😛

Geef een antwoord