Mijn vader is de jongste uit een Oost-Brabants gezin, dat na de tweede wereldoorlog twee Rotterdamse kinderen adopteerde, omdat er ‘waar er elf konden eten, ook genoeg was voor dertien’. Vanaf zijn veertiende werkte hij zich een slag in de rondte. Eerst in de fabriek waar de muren op hem af kwamen en vervolgens vijfenveertig jaar als ijzervlechter. Voor zover ik me herinner, altijd met bijbanen in de avonduren als ober, kippenlader en al het andere dat op zijn pad kwam om zijn gezin te onderhouden.

Van mijn vader leerde ik dat de wereld van iedereen was, dus zeker ook van mij. Zo toonde hij geen spatje medeleven toen ik als kind het onderspit delfde tegen drie jongens, waarvan er een nog judo kon ook: ‘Je laat je niet afslaan, je had ze aan gort moeten meppen.’ Ik ben nooit meer voor iemand aan de kant gegaan en heb nooit meer het onderspit gedolven.

De uitzet die ik van hem kreeg toen ik op mijn achttiende op kamers ging, bestond uit een vlechttang, een klauwhamer en zijn oude boormachine. Want een meisje moest zichzelf kunnen redden. Waarna hij telkens als er iets moest gebeuren, als een haas de 120 kilometer overbrugde om te sjouwen, boren, timmeren, slopen en weer op te bouwen.

Mijn vader piekerde er niet over te scheiden van een onverbeterlijke alcoholiste, omdat hij nu eenmaal trouw in voor- en tegenspoed had beloofd. Hij kreeg het gelijk aan zijn kant en mijn ouders mopperen elke dag tevreden, en hopelijk nog lang, op elkaar.

Elke zomer voorziet hij ons rijkelijk van boontjes, sla en courgettes (die hij weigert anders uit te spreken dan je ze schrijft). De liefde waarmee ze zijn gekweekt en geoogst, proef je in iedere hap. Vrijwel elk van zijn kleinkinderen is in de winter voor de gek gehouden met boontjes uit blik ‘die toch echt opa’s boontjes zijn’. De enige manier om ze deze verlepte versies naar binnen te laten werken.

Mijn vader vertelt zo’n flauwe en seksistische moppen dat ik er zelfs met enige moeite niet om kan lachen. Als ik dan de ondeugende glinstering in zijn ogen zie, borrelt er toch altijd vanzelf een lach op. Voor hem het teken om er nog vijf te vertellen.

Mijn zoon is zo gek op hem dat hij, zelfs nu hij al elf is, altijd in zijn armen vliegt. Mijn zoon is, zoals hij zelf zegt, ‘niet zo’n buitenkind’, maar met opa gaat hij graag op pad. Opa kent de naam en gewoonten van elke vogel, elk zoogdier en elk insect. Opa laat door een zwaai van zijn armen driehonderd ganzen de lucht in zwermen. Samen vissen ze (lekker illegaal, waar opa bij zo ongeveer alles een voorkeur voor heeft) en maken ze van elk uitstapje een avontuur.

Mijn vader is er trots op dat ik schrijf, misschien omdat hij dit zelf niet kan, net zo min als lezen. Mijn moeder leest mijn kortere verhalen, als ze de kans krijgt, terloops aan hem voor. Er om vragen zal hij, nog koppiger dan nieuwsgierig, nooit.


7 reacties

De Redactie · 2 september 2010 op 11:34

Wegens database problemen hebben wij een backup moeten terug zetten. Hierdoor zijn de reacties op deze inzending verloren gegaan. Het onderstaande hebben we nog kunnen ‘redden’:

LouisP
Gepost: 1/09/2010 0:53 Updated: 1/09/2010 0:53
Hey Anti,
leuk he! Ik ga geen zin kwoten want ze zijn bijna allemaal mooi..
Van harte…ook voor je vaake en moeke..
gr.
Louis

Libelle
Gepost: 1/09/2010 6:17 Updated: 1/09/2010 6:17
Je hebt mijn oude botten weer warm gemaakt, ik krijg er weer zin in!

sylvia1
Gepost: 1/09/2010 7:16 Updated: 1/09/2010 7:16
Goed zeg! Ik zie je vader voor me. Je moeder heeft iets moois voor te lezen…Gefeliciteerd met deze VEC!

Fem
Gepost: 1/09/2010 7:53 Updated: 1/09/2010 7:53
Een (h)eerlijk verhaal, vol nostalgie… Daar hou ik wel van!

Ontwikkeling
Gepost: 1/09/2010 9:15 Updated: 1/09/2010 9:15
Van harte met deze VEC…Heel erg mooi, authentiek zonder sentimentaliteit en toch maakt ie een emotie los.
Erg mooi!!!

SIMBA
Gepost: 1/09/2010 9:22 Updated: 1/09/2010 9:22
?

Avalanche
Gepost: 1/09/2010 9:45 Updated: 1/09/2010 9:45
Anti, wat een prachtige VEC. Blij dat ik het stokje aan je door mocht geven!

Mien
Gepost: 1/09/2010 9:46 Updated: 1/09/2010 9:46
Respect voor deze familie-ode.
Een goede VEC.
Mien

Dees
Gepost: 1/09/2010 10:15 Updated: 1/09/2010 10:17
Wow Anti, wat een juweeltje van een VEC. Krijg er het gevoel van dat je woorden hebt leren krijgen en delen voor twee (of misschien zelfs tweeënhalf). Prachtig.

pally
Gepost: 1/09/2010 11:04 Updated: 1/09/2010 11:04
Prachtige VEC, Anti, een lofzang op je pure en krachtige vader, die trouw aan zichzelf blijft.
groet van Pally

dokterblues
Gepost: 1/09/2010 15:40 Updated: 1/09/2010 15:40
Ik lees veel columns en er zijn welke bij die ik zeven keer moet lezen voordat er bij mij iets herkenbaars boven komt, dat kan aan mij liggen, – ik weet het.
Waarom wordt ik bij deze na de eerste keer lezen dan zo lekker ontspannend? Dan moet dat ook aan mij liggen!
NB. Wat is VEC?

Kwiezel · 2 september 2010 op 14:02

Anti, je hebt een prachtige ode geschreven aan je vader. Denk dat hij een traantje wegpinkt als hij het leest. Erg mooi!

arta · 2 september 2010 op 19:48

Dat je op zo’n speciale plaats gekozen hebt te schrijven over jouw vader zegt eigenlijk al genoeg. De woorden die je aan deze ‘eer’ toevoegd, maken het nóg mooier!

[size=xx-small][color=33CCCC][font=Arial](Wel jammer van dat éne verschrijvinkje) [/font][/color][/size]

Anti · 2 september 2010 op 23:17

Dank jullie allen voor de mooie en soms zelfs ronduit ontroerende reacties, zoals o.a. van Pally en Dees. Dank ook zeker aan Avalanche voor het estafettestokje; ik voelde me zeer vereerd en werd er zelfs even zenuwachtig van.

Dokterblues, bij deze is het fenomeen misschien ook meteen verklaard; ik geef het estafettestokje weer door aan een columnist van mijn keuze voor de VEC (Vaste Estafette Column) van oktober…spannend :lach: …

Voor de belangstellenden: mijn moeder heeft hem inderdaad aan mijn vader voorgelezen. Volgens haar glunderde hij zo dat de zon er van ging schijnen maar vroeg hij broodnuchter; ‘hebbe die vrollie nie wa béters te doeën?’ Oftewel vrij vertaald vanuit het Brabants: of ik mijn tijd niet wat aan wat nuttigers kon besteden :hammer:

Arta; welk ‘verschrijvinkje’ heb ik gemisdt 😀 . Ik vind het echt irri dat ik het niet weet. Echt grappig dat je daar kleine lettertjes voor hebt gebruikt.

arta · 3 september 2010 op 10:32

[size=xx-small][color=0099FF][font=Arial][quote]Waarna bij<-- telkens als er iets moest gebeuren, als een haas de 120 kilometer overbrugde om te sjouwen, boren, timmeren, slopen en weer op te bouwen[/quote][/font][/color][/size]

Anti · 3 september 2010 op 10:47

@Arta: haha, echt 36 x overheen gelezen! Dank je.

WritersBlocq · 14 september 2010 op 14:29

Mooi hee, lekker verhaal. Leuke VEC!

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder