Voetbal. Een mannending waar ik een haat-liefde verhouding mee heb. Vanachter je strijkplank mee moeten maken dat je slimme vent meegesleurd wordt in het a-intellectuele commentaar van een lekker belangrijke sportcommentator. En jij vult op dat moment de kamer. Kreten als ‘Aaaaaaaaaaaahh’ en ‘Jaaaaaaaa, hij zit’, zorgen ervoor dat ik van schrik verstrikt raak in de stekker van mijn strijkijzer. Af en toe krijg ik dan een vluchtige blik toegeworpen waarbij een zin als ‘Gaat het schat?’niet ontbreekt. Het maakt niet uit wat ik op zo’n moment antwoord. Ik kan het dan gaan hebben over de twijfel over de keuze van de kleur van mijn gordijnen of ik kan opbiechten dat ik al 5 jaar een geheime relatie met zijn beste vriend heb. Het wordt toch niet gehoord. Gek genoeg krijg ik het dan voor elkaar om de verschrikkelijk domme vraag te stellen “hoeveel is het?”. Waarom ik dat vraag is mij op zo’n moment volstrekt onduidelijk. Ik kan het: a) zo aflezen van het televisiescherm en b) het interesseert me werkelijk geen hol. Komt dan het zorgzame, afhankelijke type in mij naar voren die middels het stellen van volstrekt nutteloze vragen haar vent wil behagen? Was ik op dat moment dezelfde vrouw die onafhankelijkheid en gelijkwaardigheid hoog in het vaandel acht?

De andere kant van het verhaal vertelt weer iets heel anders. De liefde voor zijn club. Ik weet niet wat het is, maar ik vind het geil. Hoe vervelend ik het vind dat mijn lief passief voor de bank hangt wanneer een groep mannetjes over de beeldbuis rent, hoe sexy ik het vind als hij opeens een levensechte supporter wordt. Misschien is het wel de totale overgave die hij met zijn maten ervaart. Het is immers een groepstoekenning van een overweldigend gevoel. En ik vind het stoer. Want let’s face it. Een man moet een man blijven. Laat hem maar schreeuwen naar de scheids en als een op hol geslagen leeuw in hekken klimmen. Laat hem maar zuipen totdat ie er bij neer valt. Het geeft allemaal niets want ik heb een echte vent. Door het vrijkomen van zijn testosteron ervaar ik óf een geweldige nacht óf een traktatie van een murmelend ‘truste zzzzzschat’, gevolgd door een snurkpartij van heb-ik-jou-daar. In de schemer van de nacht kijk ik dan weer liefdevol naar hem met de intentie dat we er iets van gaan maken. Mijn gevoelige stoere prins op het witte paard die gewoon van voetbal houdt…


8 reacties

Eddy Kielema · 9 mei 2006 op 12:22

Ik vraag me soms wel eens af of groepsgedrag iets is waar je trots op moet zijn. Veel supporters voelen zich alleen maar een ‘echte vent’ en durven vanalles als ze in een groep zijn. Maar alleen een potje voetbal kijken voor de tv lijkt me vrij onschuldig… 😉

DriekOplopers · 9 mei 2006 op 17:44

Een voetbalfan voor de buis is een leuke vent m/v, dit in tegenstelling tot een hooligan op het Leidseplein. Maar daar denkt de glaszetter weer anders over 😀

Mooi opgeschreven. Welkom!

Driek

WritersBlocq · 9 mei 2006 op 18:25

Hoi! Welkom bij de club 😀
Je grammatica is goed, bij mij heb je gescoord heh heh heh.

Nana · 9 mei 2006 op 19:47

Dit heet houden van of gewoon de Liefde. Grappige column!

Chantal · 9 mei 2006 op 20:41

[quote]Ik weet niet wat het is, maar ik vind het geil.[/quote]

Niet echt vrouwenleed dan, lijkt me 😛

Welkom!

Mosje · 10 mei 2006 op 13:40

Dus als het weer eens Ajax-Feyenoord is sta jij je op te geilen bij het zien van de oprukkende supportersscharen?
😛

Li · 10 mei 2006 op 22:11

Grappige column Isee. Volgens mij ben jij zijn trouwste supporter.

[quote]Kreten als ‘Aaaaaaaaaaaahh’ en ‘Jaaaaaaaa, hij zit’, zorgen ervoor dat ik van schrik verstrikt raak in de stekker van mijn strijkijzer. [/quote]

Dat verstrikt raken in een stekker, wil je dat eens voordoen? 😀

Li

Troy · 11 mei 2006 op 22:39

Ik hou niet van voetbal. Heb wel een vriendin die regelmatig bij ADO Den Haag op de buhne staat te schreeuwen. Volgens mij heeft zij het testosteron wat bij mij in dat geval ontbreekt…

Leuke column!

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder