We hebben nog een uurtje over en het is nog steeds lekker warm. Het kon wel eens de laatste mooie zomerdag zijn, maar het is in ieder geval de laatste kans in mijn vakantie om samen met de kinderen naar het strand te gaan.

We grissen wat spullen bij elkaar, halen nog wat buurkindertjes op en lopen naar het strand. Snikheet en stervensdruk zijn zo ongeveer de woorden die het tafereel omschrijven. De vrouw vindt een schaduwplekje onder de glijbaan en ik begin samen met een buurmeisje aan een ondergronds gangenstelsel. Altijd een succes en plezier gegarandeerd als je aan zo’n graafpartij begint.

Ietsje verderop ligt een walvis te zonnen en omdat ze maar ietsje verder ligt moet ik het gesprek tussen haar en haar dochter wel horen. “Kijk uit met dat water, ik wil niet nat worden! Neen, ik wil niet met je spelen daar ben ik te moe voor, ik kom hier voor mijn rust!” En zo nog wat van die zinnen waaien mijn oren binnen. Het is dus niet zo vreemd dat kindlief een stukje opschuift en bij ons komt kijken. “Graaf je lekker mee?” is mijn eerste zin. “Ik durf niet, ik kijk wel.” Is haar antwoord. Hoe komt het toch dat ik dat niet gek vind. Met zo’n moeder zou ‘durven’ ook niet mijn sterkste kant zijn.

Het gangenstelsel vordert al aardig en we kunnen elkaar al vanaf vier kanten een hand geven. Maar klaar zijn we natuurlijk nog niet.

“Ik heb een schepnet gehad,” vertelt ze. “Heb je er al een vis mee gevangen?” vraag ik. “Nee,” is het antwoord. Ik kan niet laten een iets luidere stem op te zetten: “Dan moet je dat maar eens gauw gaan doen met je moeder, want een schepnet waar nog geen vis in heeft gezeten kan natuurlijk niet.” De walvis geeft geen krimp. Wel gaat kindlief even één van de tunnels uitproberen.

Wij leggen met zijn allen de laatste hand aan de laatste tunnel. Precies in het midden komt nog een gat naar beneden. Mijn ogen worden iets groter als ik de walvis op zie staan en een stap dichterbij zie doen. Kindlief vraagt of mamma haar een handje wil geven. De middelste gang is de aangewezen plek voor mamma. De walvis hapt toe en steekt haar hand in het gat. Dit is mijn moment. Ik duik in een gang en pak de pols van de walvis stevig beet. De walvis schrikt en wil weg, en ze kijkt een beetje radeloos om zich heen. Kindlief ligt in een deuk net als de rest van het gezelschap. Ik roep triomfantelijk: “Alleen voor een kriebel laat ik los!” De walvis durft niet en ook kindlief laat verstek gaan. Seconden gaan voorbij. Dan word ik besprongen door mijn vrouw, kinderen en buurkinderen die mij laten bulderen van het lachen. Kindlief lacht vrolijk mee en walvis kijkt bevrijd maar wel een beetje zuur.

Wij ruimen de boel op en gaan weer. Het uur is weer veel te snel voorbij. We zeggen gedag aan kindlief die met haar walvis en schepnet een visje gaat vangen in zee. Ik hoop dat de walvis een goed geheugen heeft en de les heeft begrepen.


16 reacties

KingArthur · 19 september 2005 op 09:01

Wat een leuk spontaan stuk. Opvoeden en met kinderen omgaan kan soms ook een kunst zijn. Ik heb de indruk dat jij dat toch goed beheerst.

WritersBlocq · 19 september 2005 op 09:23

Wat ben jij toch een lieve smurf! Ik vind het een hele mooie column, jouw beste! Walvissen zijn wel slim geloof ik, hopelijk heeft ze het dus wel opgepikt.
Walvis, die houd ik er in, dan doe het ik nijlpaard eruit want die kreet is minder leuk. Walvis, hahaha!

Ma3anne · 19 september 2005 op 11:36

Nog effe en je bent voor mij de papa van het jaar!

Hartstikke leuke column! 😀

KawaSutra · 19 september 2005 op 12:38

Geweldige column Klungel. Moet maar standaard in het Kraampakket opgenomen worden voor als er weer een walvis zwanger is geworden.

Binnenkort van mij nog een strandverhaaltje, gelukkig geen walvissen gezien. 😀

Mosje · 19 september 2005 op 14:20

Aandoenlijk.

Geertje · 19 september 2005 op 15:54

[quote]Dit is mijn moment.[/quote]

:laugh: :laugh: :laugh: :laugh:

Walvis aan de haak geslagen! :laugh: :laugh: :laugh:

Heerlijk! 🙂

bert · 19 september 2005 op 19:02

Ha die Klungel, met jou wil ik ook wel een daggie naar het strand. Dit soort dingen zijn natuurlijk echt prachtig om bij te zijn.
Je hebt het in ieder geval zo goed beschreven dat ik het gevoel had dat ik ook met mijn arm in één van de tunneltjes zat.
Ik weet alleen niet of ik ook tot het species walvis behoor. 😀 😀 😀
Prachtig strandverhaal!!!

Dees · 19 september 2005 op 21:12

Walvissen gedijen ook niet op het droge.

Errug leuk en sympathiek, ik zie vooral het gezicht bij je opmerking ‘voor een kriebel’ voor me 🙂 😀

Li · 19 september 2005 op 22:21

😛 Tseempie, wat is er met jouw schrijfstijl gebeurd? Hartstikke leuk en zeer beeldend beschreven Graafsmurf.

Li

Louise · 19 september 2005 op 22:50

Inderdaad een superpappie! Maar wat is dit voor een voorstel:
[quote]Alleen voor een kriebel laat ik los[/quote]
Ik krijg er allemaal wilde ideeen van 😀

melady · 19 september 2005 op 23:19

Knap dat je in een uurtje een compleet gangenstelsel kan aanleggen. Met een schepje nog wel. De gemeente doet hier jaren over het aanleggen van het riool, met giga graafmachines en 30 man personeel.
Kan ik je een uurtje lenen Klungel om in mijn gangenstelsel riolering aan te leggen? 😀

Geinig stukje.

klungel · 20 september 2005 op 08:22

@King, geduld, goed luisteren en creativiteit zijn naar mijn mening de ingrediënten. En die heb ik toevallig allemaal.
@WB, walvis was geboren toen ik naar de veel te dikke buik met bijbehorende navel keek.
@Ma3, (Y)
@Kawa, bij dezen doe ik afstand van het ©
@Li, dat is nu de invloed van jullie allemaal. Het lezen hier geeft een goed beeld van de vrijheid die je als schrijver hebt en wat daarmee mogelijk is. Zoals je ziet worden de technische hoekjes er al aardig afgeschaafd 😀
@Louise, zal ik je eens komen kriebelen dan 😛
@Melady, zonder schepje zelfs, gewoon met de handen.
@ De Rest, erg bedank voor de leuke reacties.

pepe · 20 september 2005 op 08:39

Heerlijk, zulke stukjes mag je dagelijks plaatsen klungel. En met jou naar een pretpark lijkt me ook geen straf, overal in en genieten maar. Jammer dat veel ouders dat niet durven/willen met hun kroost. Hier is het af en toe wel ernstig, omstanders vragen zich vast af wie het kind is van het stel 😉

wendy77 · 20 september 2005 op 12:36

Ik had haar gezicht wel eens willen zien, toen je haar pols vastpakte.
Heb ik een deuk gelegen 😀

Mup · 20 september 2005 op 13:46

[quote]Ik hoop dat de walvis een goed geheugen heeft en de les heeft begrepen.[/quote]

Ik hoop het met je mee, genoten van je strandstukken,

Groet Mup.

champagne · 20 september 2005 op 14:19

Hij is erg leuk, Klungel! En moeder walvis was natuurlijk een beetje gespannen…stel je voor dat Greenpeace haar terug in zee zou slepen? 😮

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder