Meneer Bakker zit achter de geraniums. Alweer. Buren proberen een glimp van hem op te vangen en sommigen steken hun hand op. De nieuwsgierige buurvrouw van nummer 4 klampt een voorbijganger aan. Tijdens het kletsen schudden ze hun hoofd en loeren schichtig naar zijn raam. Hij zwaait. Beschaamd wuiven ze terug. Ja, daar zit hij dan. Alleen. Vorige maand heeft hij zijn vrouw naar het verpleeghuis gebracht. Alzheimer. Na veertig jaar huwelijk gescheiden van tafel en bed, zoals ze dat noemen. Elke dag bezoekt hij haar trouw maar onlangs heeft hij moeten vertellen dat hij een poosje wegblijft.
,, Ben je boos?” huilde ze zachtjes. Hij veegde de tranen weg met zijn zakdoek en streelde haar gezicht. Hij legde uit dat hij een beetje ziek was, en dat de dokters in het ziekenhuis hem weer beter zouden maken. Na veertien nachtjes slapen zou hij weer op bezoek komen. ,,Dan is het goed,” glimlachte ze en klapte verheugd in haar handen. Dat hij kanker heeft, verzweeg hij.

,,Sommige mensen winnen altijd de hoofdprijs bij de pechloterij,” had hij tegen de specialist gegrapt. ,,Suiker, hoge bloeddruk, hartfalen en een demente vrouw. Nou ja, dan kan kanker er ook nog wel bij.” De dag brak aan dat de chirurg de tumor zou verwijderen. Het infuus was ingebracht en hij had zijn operatiekleding al aan. Zenuwachtig, maar ook een tikkeltje opgelucht, wachtte hij totdat ze hem zouden gaan opereren. Totdat een verpleegster het infuus kwam verwijderen. ,, U mag zichzelf weer aankleden meneer Bakker. Er is geen plek op de Intensive Care. Ons ziekenhuis heeft maar twee IC-bedden en die zijn bezet. Spoedgevallen. U mag naar huis. Volgende week beter.”

De week erop viel meneer Bakker opnieuw in de prijzen. Hij had zowaar een nachtje in het ziekenhuis geslapen en schoot een schietgebedje de lucht in opdat alles maar gauw achter de rug mocht zijn. Het duurde hem allemaal veel te lang. Nu kwam een andere zuster hem van het infuus verlossen. ,,Sorry meneer Bakker, alweer twee spoedgevallen. Wij hebben wederom geen bed vrij. U mag weer naar huis. Hopelijk tot volgende week?” Ze kneep bemoedigend in zijn arm.

En nu zit hij achter de geraniums. Alweer. Zonder vrouw, met kanker, suiker, een hoge bloeddruk, hartfalen en een enorme stress. Een felle pijnscheut doorboordt zijn borstkas. Verschrikt staart hij naar de foto van zijn vrouw. Zijn hand zoekt de telefoon. In de verte loeien sirenes van een ambulance. De buurvrouw van nummer 4 klampt een voorbijganger aan en vertelt het laatste nieuwtje. Meneer Bakker is een spoedgeval.
Eindelijk…


Li

Liever gek dan 'grijs'. (O)mama Li doet maar wat. Schrijft voor een scholengroep, een ouderenblad en voor schrijfgroep Undercover. Is na 10 jaar weggereorganiseerd bij het Alphens Nieuwsblad. Werkte 30 uur per week als bovenschoolse coördinator TSO bij SCOPE Scholengroep. Sindskort gepensioneerd.

18 reacties

Dees · 1 oktober 2006 op 09:30

Het is ook maar hoe je spoed definieert. Blijkbaar worden die grenzen wel heel nauw gesteld hier. Schrijnend verhaal. Net zoiets als de man die een TIA had, waarbij tegen zijn vrouw werd gezegd dat de ambulance niet kon komen, want die reed alleen voor… spoedgevallen. Goede column dit, zorgwekkend, dat wel.

champagne · 1 oktober 2006 op 11:42

Waar gaat het naartoe met de zorg 😕 Schrijnend verhaal, treffend verwoord.

pally · 1 oktober 2006 op 12:04

Ongelooflijk schrijnend en door de soberheid van schrijven aangrijpend.

DriekOplopers · 1 oktober 2006 op 13:24

Ach ja, onze nationale trots, de heer J.P. Balkenende, pratende hoop strond te Capelle a/d IJssel, zegt dat het steeds beter gaat met Nederland…

Woedend ben ik geworden van je column, Li. Wat schrijnend, en helaas niet uit de lucht gegrepen. Een zeer goede vriendin van mij is huisarts, en ze heeft juist de handen vol aan dit soort gerotzooi, leuren met patienten voor wie nergens plaats is maar die wél moeten worden geholpen…

😡

Driek

Prlwytskovsky · 1 oktober 2006 op 13:46

Hoge bloeddruk heb ik ook last van en ik mag nu voor controle elke 3 maanden terug komen bij mijn docterinnetje. Laatst zei ik: als ik eraan doodga dan zie je mij hier nooit meer terug.

arta · 1 oktober 2006 op 15:48

Ik kan me de tijd nog herinneren dat ons zorstelsel vrij zorgeloos was, inmiddels is het zo zorgwekkend, dat je bij de gedachte eraan al een spoedgeval wordt…
Schokkend, maar helaas steeds meer voorkomend, dit soort verhalen.
Erg mooi geschreven!

KawaSutra · 1 oktober 2006 op 16:46

Hoe kan het dat met de huidige technologie meer mensen in de kou staan dan pakweg 20 jaar geleden. Deze ontwikkeling baart iedereen zorgen. En dit is nog maar het begin.
Goeie column weer Li.

WritersBlocq · 1 oktober 2006 op 17:23

Een eersteklas column over de derderangs zorg van vandaag. Er gebeurt zoveel in dit verhaal, zo enorm veel, dat ik hem meerdere malen heb gelezen en daardoor meer en meer betrokken raak.
Jammer dat je er zo over moest schrijven. ‘Hoe zou het zijn met al die meneren Bakker en hun families?’ vraag ik mij nu af.

Literatiaal neergezet. Zoals altijd. Liefs, Pauline.

Kees Schilder · 1 oktober 2006 op 17:50

Schrijnend maar typisch nederland.Een van je beste colums.

DreamOn · 1 oktober 2006 op 21:41

Een indringende column Li. Heel goed neergezet, ik krijg er een beklemd gevoel van.
Goed geschreven!

pepe · 1 oktober 2006 op 21:45

Een superbeste column, helaas is de zorg niet overal evengoed geregeld en heeft deze man absoluut dubbelepech. Li je schrijft gewoon weer heel puur. Mooi dus!

Ik heb zelf gelukkig een andere ervaring met de zorg. Jammer dat het vaak niet voor iedereen helemaal vlekkeloos verloopt.

melady · 1 oktober 2006 op 22:41

Een transparante column, mooi en schrijnend tegelijk in al zijn (of haar.. is een column nu mannelijk of vrouwelijk?) eenvoud.

Ma3anne · 2 oktober 2006 op 08:28

Niet te geloven, dat zulke situaties voorkomen in een land waar het zo fantastisch mee gaat volgens Balkenende en consorten.

Misschien moeten we een keer de columns met dit soort verhalen over de gezondheidszorg bundelen en met zijn allen aanbieden aan de regering. 😡

KingArthur · 2 oktober 2006 op 10:27

Een triest voorbeeld van de realiteit van nu.

klapdoos · 2 oktober 2006 op 10:39

Dit verhaal deed mij zo’n pijn, wil je niet weten. Mijn zus was al aan de terminale kant, en heeft dit precies zo drie keer meegemaakt, ze zou opgehaald worden voor bestralingen tegen de pijn, tot drie keer toe retour in de ambulance. Zelfs in terminale toestand de laatste keer gebeurd. Toen zijn wij vanuit zwolle richting Den Haag gegaan en met de ambulance meegereden, en voor de deur de dokter gewoon moeten bedreigen dat zij in het ziekenhuis bleef, ze was bij mijn andere zus in huis met longemfyseem. Dat was op een zondag, en de volgende zondag overleed ze in een bijna thuis huis…Ik was ineens 2 jaar terug in de tijd. Hoezo goede verzorging in Nederland? Soms denk ik wel eens, heel luguber misschien, laat mij maar niet oud worden….Ik zat zo in je verhaal dat ik niet eens merkte dat ik zat te huilen….Het greep mij erg aan…Dus goed gescheven als iemand zo er middenin zit..Chapea.

Li · 2 oktober 2006 op 20:15

Helaas dreigt het gevalletje Bakker meer regel dan uitzondering te worden. En als ik dan Balkenende, met een van blijdschap overslaande stem, hoor roepen dat het zo goed gaat met Nederland, dan ga ik behoorlijk over mijn nek.:-x

Hartelijk dank voor alle reacties. Inmiddels gaat het weer wat beter met meneer Bakker. Hij werd met spoed opgenomen in het LUMC en is inmiddels geopereerd. Wel moet hij revalideren in een verpleeghuis. En nu maar hopen dat het verpleeghuis, waar zijn vrouw nu woont, een plekje vrij heeft op de kortverblijf afdeling. Zijn ze toch een beetje bij elkaar.:peace:

Li

Nana · 5 oktober 2006 op 09:28

Deze column zou in de zorg terecht moeten komen!
Zo vol zorg en liefde geschreven. Goed weer. 😉

Klaassen · 20 oktober 2006 op 18:09

Geert van der Linden, Agaatstraat 7, 5706 DL Helmond. Netwerkinspecteur Regiopolitie Brabant Zuid-Oost.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder