Een verhaal gepubliceerd krijgen, dat is zo makkelijk nog niet. Inmiddels is mijn vierde verhaal in het landelijke science fiction-blad SF Terra gepubliceerd, daar ben ik bijzonder blij mee, toch wil het nog niet zo vlotten op schrijversvlak. Dat manuscript van mij, ik krijg het niet uitgegeven.
Met mijn strippenkaart in de hand storm ik Blokker binnen. Een verkoopster spreekt mij aan op het moment dat ik met het kartonnen strookje tussen mijn tanden geklemd om elke vinger het oog van een mok hang. ‘Ik zoek een mok van acht strippen,’ geef ik als alles verklarende uitleg.
Mijn buurjongen heeft last van wormpjes. Hij is daar erg verbaasd over. Hij heeft het slechts drie minuten onveilig gedaan, dus daar kan het nooit van zijn. Toch is hij wel degelijk besmet.
Als ik aan Zeeland denk, denk ik aan Westkapelle. Een klein plaatsje aan het einde van de wereld, verstopt achter een immense dijk. Het ligt niet in Zeeland, het ís ZeeLand. Letterlijk. Zee grenzend aan land, land grenzend aan zee. Terwijl aan zeezijde manshoge golven met geweld op de verharde dijk te pletter slaan liggen daken glimmend in de zon in de luwte van diezelfde dijk. Veilig en beschut tegen water en wind. Helaas niet tegen bommen, in de tweede wereldoorlog is het door de bevrijders plat gebombardeerd in een poging Walcheren te laten overstromen.
