Blinddate zonder toetje

Aanvankelijk leek het hem best leuk, een blinddate. Nu baalde hij ervan dat de term niet zo letterlijk geïnterpreteerd kon worden. Zijn collega’s hadden hem overtuigd met de dooddoener: “Je moet alles een keer geprobeerd hebben in je leven, toch?”
‘Manipulerende clichéhoeren, ze hebben mij verraden,’ schold hij hardop. Zoveel aan haar stootte hem af: de afgekloven nagels, de zweetplekken onder haar armen, de stank, maar boven alles: haar ranzige, welhaast dierlijke manier van eten. Vreten. Alzo eindigde een kort maar geëmotioneerd gesprek op het toilet.

Two-Face in Bangladesh

Wat een wrede speling van het lot. Je woont in Bangladesh, wat al angstig genoeg is, en dan ben je ook nog zwanger, dus heb je meer honger dan gewoonlijk.
Wat poep je uit: een tweehoofdige, naar tiet en Olvarit smachtende rijstbuik.
Een enkel buikje, dat dan weer wel. De baby heet Kiron. Even voor de duidelijkheid, Ki is het linker hoofd en Ron het rechter.

Dikke half miljoen belgen ‘zoek’.

Zojuist lees ik op Nu.nl dat 575.000 Belgen ‘zoek’ zijn. Daarvan zijn er 2535 personen al heel lang vermist en op papier ouder dan 110 jaar.
“De Belgische Kamerleden Martine de Maght en Rob van de Velde vrezen dat veel adresloze Belgen misbruik maken van sociale voorzieningen.’ aldus Nu.nl.
Maar vrees niet Belgische overheid, ik heb een vermoeden waar ze zijn.

Verbijsterende praktijken.

Geschokt las ik de kop van het artikel: Polen nog lang niet uitgevist. Gisteren las ik opnieuw in een ander blad: ‘Poolse arbeiders die hier hun heil zoeken zijn vaak fanatieke aanhangers van de vissport. Massaal trekken zij naar onze wateren om deze vervolgens opgebrand en uitgeblust achter te laten.’ Geen wonder dat die Polen zo succesvol vissen, ze kunnen het tenslotte twee keer zo snel voor de helft van het geld.