Hoer

Hoer, siste hij.
Dat klopt, dacht ik, terwijl hij dwingend zijn hand op mijn hoofd legde.
Buiten woei het als nooit tevoren. Als de opkomende storm door zou zetten zou ik geen andere keus hebben dan de nacht bij hem door te brengen.
Ik moest er niet aan denken.

Rauw

Vandaag is een dag van tranen. Ik wil dansen, mijn armen en benen bewegen maar er gebeurt niets. Met een handvol slijk streelt hij mijn haar. Ik huil. Hij lacht. Er is niets meer wat ons bindt.

Spookschrijver

Niemand weet nog wie ik ben. Mijn moeder noemde me haar kleine prins en mijn vader noemde me tornado. Ik was de jongen op de rode loper, de koning van het schaakspel. Ik was kind en ouder ineen, de afgewezen minnaar en de door iedereen begeerde acteur.

37 Minuten

Voor de zoveelste keer steek ik de grijze binnenplaats over. Langs eindeloze muren en trambanen loop ik richting de huizen van zwartberookte schoorstenen. Vandaag kost het me niet meer dan 37 minuten om bij de deur uit te komen die altijd gesloten is. Stiekem gluur ik door het raam. In de verte zie ik de gedaante die mij zo bekend is en voor de zoveelste keer spreek ik mijn betovering uit.