We roerden onze zwarte koffie. Voor ons stond de suiker en melk als een stilleven waarvan de compositie smeekte om een herpositionering. Met mijn lepeltje tikte ik op de rand van de tafel. Tik..tik..tikkerdetik..tik..tik..tikkerdetik. De muziek op de achtergrond bracht weinig inspiratie om enige vorm van variatie in het monotone ritme van mijn drumwerk te brengen. Met haar voet tikte ze mee op het ritme van mijn lepel. Een muzikaal samenspel, dit was pure chemie.
De storm is geweken. De waanzin is verandert in zin en de waan is niets meer van wat het ooit leek te zijn. Niet langer ligt mijn hoofd in stukken op de vloer. Er is niemand meer die de macht heeft om mijn gevoel stuk te slaan en zelfs ikzelf blijf volkomen immuun voor destructie. Het bloed in mijn aderen heeft nog dezelfde kleur rood, maar de wijn blijft ongeopend en onaangetast staan.
Ik ben jong. De zon gluurt door het raam en ik speel in de halfverlichte kamer waar ik de eerste jaren van mijn jeugd heb doorgebracht. De meubels zijn reusachtig en de ommuring zorgt ervoor dat ik me koning in een kasteel voel. Ik kan staan waar ik wil en er is niemand die me ziet. Mijn moeder roept me en ik verstop me onder de eikenhouten eettafel die ik heb omgedoopt tot de ophaalbrug die naar de poorten van ons kasteel leidt.
Als iemand je vraagt wie ik ben zal jij het antwoord kunnen geven. Je zal zeggen dat ik onaangepast ben, dat ik anders ben dan anderen. Maar jij weet beter dan dat. Om eerlijk te zijn ben jij de enige die ik er op vertrouw om het woord voor mij te nemen. Als je me belachelijk maakt, zal ik er om lachen en als je mij de hemel in prijst, zal ik zelfs harder lachen. We kennen elkaar, soms zelfs beter dan we onszelf kennen. We zijn in spiegelschrift beschreven spiegels. Als jij voor mij staat begrijp ik mijn taal en als ik voor jou sta begrijp jij de jouwe.
Ik word wakker, gooi mijn benen over de rand van mijn bed en kijk op de klok. Het is meestal te vroeg om wakker te worden, maar het is nog vaker te laat om in bed te blijven. Zigzaggend loop ik richting de badkamer, ik vermijd de uitstekende hoeken van het bureau en knal met mijn gezicht tegen de badkamerdeur die zoals altijd, op cruciale momenten, gesloten blijkt te zijn.
