Het zwembad-regime

Op Franse campings en dus ook op de camping in de Ardèche, die ik al jaren met plezier bezoek, is het gebruikmaken van het zwembad gebonden aan zeer strenge regels die niet voor ieder altijd duidelijk zijn, en die bovendien voor menig toerist tot hilarische situaties kunnen leiden.

Elektra-shock

Geachte heren Eneco,

Ik weet wel: u bent oppermachtig, want u gaat tenslotte over de Electriciteit en dat is niet niks! Het lijkt wel een beetje op een kerncentrale runnen, denk ik dan maar. En u rijdt allemaal ook in die mooie witte auto’s met zo’n frisrood embleem. En u zit maar achter de pc met een kopje koffie en kijkt na wat iedereen verbruikt aan energie. Ik vind het knap, hoor!

Supermarkt-(syn)droom

In mijn lange, zwarte glimmende laklederen jas, met daaronder slechts een eveneens zwarte string en erboven een bijpassend minuscuul zwart bh-tje, loop ik achter mijn lease-karretje de supermarkt in, een stevige boodschappentas in de hand. Mijn eerste stop altijd is de groentenafdeling. ‘Woesjjj’, gooi ik mijn jas open. De groentemeneer wordt zeer toepasselijk lichtgroen en de spruiten en aardappels vliegen in het rond. Ha, dit begint al goed!

Lieve Lita

Lieve Lita,
Ik lees altijd uw rubriek in uw blad en nu heb ik zelf problemen, maar daar bent u voor. In uw blad lost u altijd alle problemen op, met schoondochters en als iemand ruzie heeft met de buurvrouw. Ik ben bijna veertig jaar gelukkig getrouwd, maar nu niet meer zo.

SM-studio aan huis

Jaren geleden zat ik heel slecht bij kas. Daarom besloot ik, samen met een paar vriendinnen, om thuis een SM-studio te beginnen. Maar… onze exclusiviteit zou eruit bestaan dat wij ons uitsluitend zouden richten op oudere heren, die wij, zeer creatief met al het mogelijk maar te bedenken keukengerei, aan hun gerief zouden helpen. Om incidenten te voorkomen hadden wij ons van te voren met de nodige verzekeringen ruim ingedekt. Want, stel je voor: Debby en Winny hebben net de oude heer J. aan een haak naar het plafond getakeld en het complete plafond komt naar beneden, misschien wel tot extra plezier van de oude baas, maar …

Een huishouden van Jan Maya

In Mexico maakten wij een excursie, waaraan een bezoek aan een Maya-dorpje verbonden was. De reisorganisatie doet het voorkomen of dat allemaal spontaan gaat, omdat deze familie kennissen van de Nederlands-talige gids zijn, maar dit is gewoon in het uitstapjes-schema opgenomen. Waarmee ik duidelijk wil maken dat de familie betaald wordt om de toerist een niet voor te stellen hoeveelheid troep en smerigheid te tonen.

Het december-gevoel

Eind november begint bij mij het december-gevoel altijd weer op te komen. In mijn warme bed lig ik met gespitste oren te luisteren of ik al iets op het dak hoor. Enkele nachten gaan vergeefs en half slapeloos voorbij en dan… is het zover. Een plezierig gevoel kruipt langzaam op in mijn onderbuik als ik zachtjes de paardenvoetjes hoor trappelen. Mijn man slaapt, die hoort gelukkig nooit wat. Muisstil stap ik mijn bed uit.

Granaten en geiten

In ons landje heeft iedereen een ‘Eigen Mening’. Die we dan ook hevig wensen te poneren. Vooral in een tijd waarin het schijnbaar/blijkbaar om die vrijheid van meningsuiting gaat. Iets waar tot voor kort niemand zich hier actief mee bezighield, volgens mij.

In de bus, een verslag van zomaar een rit

Ik ga met de bus naar mijn werk en na mijn busrit pak ik nog een paar haltes tram. Het tramverhaal is niet interessant. Anoniem staar ik dan uit het raam.
In de bus daarentegen is altijd iets te beleven. Monoloog, dialoog, bonje; kortom, er gebeurt altijd wel wat. Ik geef graag het verslag van zomaar een willekeurige busrit.

Mannen en verbouwen

In een column over dit onderwerp Yvonne Kroonenberg overtreffen, is onmogelijk. Dat is ook de opzet niet, geenszins. Ik hoop een en ander nu therapeutisch van me te kunnen afschrijven, misschien werkt dat, anders zullen toch de huisarts, de valium en andere middelen noodzakelijk blijken. Mijn man is namelijk een paar jaar geleden begonnen met een verbouwing in huis…

Jetlag

In december gaan wij naar de zon en dit jaar wederom naar Mexico. Over het vliegen wil ik niet eens nadenken: ik vind het vreselijk. Gelukkig ben ik iemand die, zo gauw ik met mijn lange benen in mijn stoel gepropt zit, slaap. En wel de hele vlucht, zo’n 12 uur non-stop. Dit heeft voornamelijk te maken met het feit dat we niet mogen roken, want dat wil ik als een ketter (of is willen in het verband met ketters het totaal verkeerde werkwoord?).

Crococun, een dierenasiel in Mexico

Afgelopen winter waren wij in Mexico en bezochten daar vlak bij Cancun een opvang voor verwaarloosde en zielige dieren. Crococun is een soort asiel met een zeer exotische bevolking. De Mexicanen schaffen dieren aan die totaal niet geschikt zijn om als huisdier te houden en die worden dan na korte tijd ‘gedumpt’.