Winkelen

“Meer Nederlanders kopen via internet”, kopte Webwereld begin deze maand. Hè hè, eindelijk. Wat hebben die zure Nederlanders lang de kat uit de boom gekeken! Indianenverhalen over fraude met creditcardnummers, broodje-aap vertelsels over oplichters, de hollander greep elk excuus aan om vooral traditioneel te blijven winkelen.

Kern-energie, ja?

Jules Verne fantaseerde er al over, maar we zijn er ook in de 21e eeuw nog nooit geweest. De kern van de aarde, zo’n kilometertje of zesduizend onder ons, moet bestaan uit een ongelofelijk hete kokende massa van gesmolten steen, getuige de vulkaanuitbarstingen waar de aarde hier en daar mee verrast wordt. We wonen eigenlijk maar op een dun korstje, dat zelfs af en toe een barst vertoont en soms plotseling verschuift. Een korstje waar plassen op liggen waar scheepjes in varen. Het ziet er allemaal zo onschuldig uit.

Bergen

Nederland is vlak. Toch kennen we een plaats met de naam Bergen. Het ligt aan zee en heet dan ook: Bergen aan zee. We hebben ook een plaats Eibergen. Maar of die naam iets met kip en ei te maken heeft, is maar zeer de vraag.

Dumpen

Het is maandag, dus de container moet weer aan de weg gezet worden. De ene week de groene, de andere week de grijze. We hebben een mooie kalender van de gemeente gekregen, maar ik kijk ’s morgens gewoon naar buiten en sluit me aan bij de meerderheid van de straat. Grijs vandaag.

Friesland

Ze reden terug vanuit Harlingen. Het was al donker en vanaf de snelweg waren slechts een paar spaarzame lichtjes te zien in de verte. Friesland. Langs de weg stonden af en toe blauwe borden met onuitsprekelijke namen. Tjalleberd, Tijnje, Terwisscha.
‘Wat een treurig gebied,’ zei hij.
Ze knikte.
‘Om depressief van te worden.’

Effe schrikkelen

Dit jaar gaan we het eindelijk weer eens beleven. Het is al weer acht jaar geleden dat het voor het laatst gebeurde. In 2000 moesten we immers opeens een beurt overslaan. Dat is niemand opgevallen, natuurlijk. Want zo’n schrikkeldagje eens in de vierhonderd jaar missen, ach, dat is net zoiets als een uurtje erbij als het weer wintertijd wordt.

Raucher Raus

In 2004 ga ik doen wat ik moet doen. Tenminste, wat ik zelf vind dat ik moet doen. Niet wat de meeste anderen in Nederland vinden dat ik moet doen. Die willen namelijk dat ik braaf word, dat ik gewoon net zo correct word als de rest en dat ik dus stop met roken. Het idee alleen al.
Gisteren zei een vriendin nog tegen me dat het een wonder is dat de rokers zich nog niet roeren.

Stoepje schoonvegen

Saskia Stuiveling hield vandaag een lezing in Assen. Ze gaf de voltallige overheid in Nederland een flinke draai om de oren. Saskia is directeur van de Rekenkamer en houdt in de smiezen of wij van de overheid wel echt doen wat we beloven. We schrijven mooie beleidsplannen, maar als de Rekenkamer komt kijken wat ervan terecht is gekomen, geven we niet-thuis. Dat wil zeggen, we hebben geen informatie over wat we hebben gedaan en of we dat hebben bereikt. In onze beleidsplannen schrijven we geen meetbare doelstellingen op, dus hoe weten we nou of we succes hebben gehad? Heeft de belastingbetaler dan geen recht op informatie daarover? We krijgen van de Rekenkamer allemaal een dikke onvoldoende.

Muizenissen

Ik was net lekker aan het surfen op internet, toen de muis er de brui aan gaf. De cursor versteende op het scherm. Ik schudde de muis door elkaar, gaf hem een bemoedigend schouderklopje, een aai, een tik, en ik zou hem zelfs een stukje kaas te eten hebben gegeven als ik geweten had waar zijn snuit zat, maar het maakte allemaal niet uit. Hij gaf geen sjoege.

Een klok te ver

Het leek zo leuk, een uurtje erbij. Ik was het nog bijna vergeten, dat van die wintertijd. Wat je allemaal niet met zo’n extra uur kunt doen! Uitslapen, de was doen, extra lekker koken, een boek lezen, een stukje schrijven, je mail lezen…. Talloze mogelijkheden.

God van de bergen

In een rode personenauto, gehuurd op het vliegveld, nam ik de zoveelste bocht. Het was mijn eerste kennismaking met dit ruige Latijns Amerikaanse land. Ik wou vandaag meteen naar het stadje verderop, om de winnares van de Latijns-Amerikaanse Literatuurprijs te interviewen, maar ik begon me af te vragen of het allemaal wel in één dag zou lukken.