Zenuwarts

‘Mag ik je truitje wat verder omhoog schuiven?’, vraagt hij aarzelend.
‘Natuurlijk.’
Zenuwachtig maaien zijn vochtige handen over mijn rug.
‘Zucht maar even diep.’
Hij laat me in en uit ademen, maar net iets te snel voor mijn benauwde longen.
‘Vind je het erg als ik boven je borsten voel?’

Innerlijke overtuiging

Achter veel van mijn activiteiten zit een gegronde motivatie. Ik doe ze omdat ik ervan geniet, er iets van leer of er anderen een plezier mee doe. Toch overkomt het me vaker dan ik wil dat ik mijn acties slecht kan plaatsen. Zoals nu. Het is dinsdag, een uur of elf ´s avonds. Ik ben de kamer van mijn jaarclubgenoot Chris aan het verbouwen, maar niet volgens de ‘Eigen huis en tuin’-methode.

Grenzeloze passie

Als ik later groot ben word ik… in ieder geval volwassen. En wijs. En uiteindelijk mooi grijs en op een gezellige manier dement. Een basaal beeld van mijn toekomst kan ik wel schetsen. Maar de precieze invulling is duister.

Oud geleerd, jong gedaan

Ik vind bejaarden best leuk. Ze geven me de hoop dat ik ook eens rust in mijn leven zal vinden. Elke keer dat mijn oma me glunderend een hazelnootreep –waar ik al mijn hele leven allergisch voor ben- toestopt beleef ik een geluksmomentje. Wat moet het leven ontspannen zijn als je nooit meer wat bijleert.

Voor paal

Ik heb nog nooit een interview voorbereid. De ervaring leert dat slap lullen vaak tot hilarische, informele gesprekken leidt, die vervolgens eenvoudig te verwerken zijn tot een onderhoudend verslag.

Expert

Met maar liefst een half uur treinvertraging kom ik het ministerie binnenstormen. Via een smalle draaideur loop ik het grauwe gebouw in. Nog even naar het opvallend hippe toilet en meteen door naar de vergaderzaal. Ik zet mijn jong&gemotiveerd blik op en loop de ruimte binnen. De verhit notulerende vergaderleider grijpt mijn binnenkomst aan als gelegenheid om een RSI pauze te nemen en heet me welkom. Gepast blozend stel ik mij voor, pak mijn notitieblok en neem plaats naast een slakachtig mannetje. Eerst maar even de sfeer proeven.

Ssussh

Op een ijskoude avond sta ik in Utrecht op de bus te wachten. Naast me staan een oudere man en een klein meisje. Haar gezicht is grotendeels weggestopt achter haar sjaal, alleen haar rode neus en twinkelende ogen zijn nog te zien.

Auf wiedersehen!

Onze laatste dag in New York. Mijn reisgenoot Rien en ik willen onze reis afsluiten in een echte Amerikaanse [i]diner[/i]. Onze tafel is vol gezet met water, broodjes, crackers, tomatenketchup en tien pakjes boter. In Nederlandse termen voldoende calorieën voor een volledige maaltijd, in Amerika slechts het begin.

Fijn in de trein

15.00, traject Zwolle-Utrecht. Is ’s ochtends de trein het domein van snelle zakenmannen, ’s middags nemen de huisvrouwen het heft in handen. Vergezeld door een horde kinderen trekken zij het land in op weg naar vertier. Schreeuwend rennen de kinderen de trein in, op zoek naar de beste plaats. Tegen de tijd dat ik me door het nageslacht heb kunnen wringen is er nog maar een bankje over in de coupé.

dierenleed

Ik ben nooit goed geweest met huisdieren. Op mijn twaalfde kocht ik een tweetal vissen voor mezelf, die na enkele weken onvindbaar waren door een dikke laag slijm tegen de wanden van het aquarium. Toen bleek dat ze twintig jaar konden worden heeft mijn vader ze uitgezet in de dichtstbijzijnde parkvijver. Hij kon het leed niet langer aanzien.

Bitch Fight – mijn eerste kickboxervaring

Ik kan niet ontkennen dat het Delftse leven me veranderd heeft. Onder invloed van mijn medestudenten ben ik een stuk onhygiënischer, botter, luier en vadsiger geworden. Om de laatste twee enigszins te compenseren, ging ik de afgelopen tijd wekelijks enkele keren naar het sportcentrum, waar ik mij een uur lang op hippe muziek in het zweet werkte. Aerobics is niet echt opwindend te noemen, maar ik waande mij naar omstandigheden gelukkig. Tot mijn sportmaatje meer wilde en het sportrooster ging doornemen.