Met het instorten van het imperium van een bankier uit Noord-Holland komen herinneringen naar boven aan ontelbare, door mij nagekeken hypotheekakten. Maar vooral ook herinneringen aan een aantal cliënten dat een onuitwisbare – of haast onafwasbare – indruk achterliet.
Lang heb ik niets meer vernomen van mijn ex-echtgenoot, maar vergeten zal ik hem niet. Zijn gezicht, zijn gebaren, zijn lichaamstaal en zijn manier van praten zijn voor altijd in mijn geheugen opgeslagen. Verbazing hoeft dat niet te wekken, want we hebben negentien jaar lang lief en leed gedeeld. Zijn charme miste indertijd zijn uitwerking niet. Na een periode waarin hij zijn interesse voor mij niet onder stoelen of banken stak, brak het moment aan waarop ik moest vaststellen hopeloos verliefd op hem te zijn.
‘Hoe zwaaien de wimpers, al heen en al weer,’ zong mijn dochter uit volle borst, gezeten naast haar schoentje. Nadat ik diverse keren de correcte versie had laten horen en had uitgelegd wat ‘wimpels’ zijn, had ze het door. Het verbeteren van het woord ‘harreluja’ kostte iets meer moeite, want de juf had, dat wist mijn kleine meisje zeker, beslist niet ‘halleluja’ gezongen. In tegenstelling tot mijn dochter, blijven sommige mensen hun leven lang bepaalde woorden verhaspelen. Corrigeren heeft geen zin want ze lijken niet eens te horen dat ze het bewuste woord verkeerd uitspreken.
Het stampen van Franse woordjes en toepassen van ingewikkelde grammatica even helemaal beu, zit ik wat lusteloos op internet rond te kijken. Ik beland op mijn weblog en opeens valt mijn oog op de knop ‘Translate’ in de Google menubalk. Met één druk op de knop alle tekst op het scherm vertalen? Dat lijkt me onmogelijk, maar toch maak ik me ook wel zorgen. Ben ik me druk aan het bekwamen als vertaler, kun je gratis hele lappen tekst door Google om laten zetten in elke gewenste taal!
Ze is uitgegroeid; waar we vroeger om de haverklap nieuwe broeken voor haar moesten aanschaffen vanwege regelmatig terugkerende gevallen van hoogwater, zijn haar broeken nu dringend aan vervanging toe vanwege ernstige slijtage. Omdat het vandaag zulk prachtig weer is, besluiten we op de fiets naar de stad te gaan. Allebei in een dikke winterjas gehuld, fietsen we het dorp uit. Na enkele honderden meters wordt de weg versperd door een stelletje ongeregeld. Ze hebben het zo druk met elkaars outfits te becommentariëren dat ze mijn fietsbel niet horen. Op het laatste moment schieten ze lachend uit elkaar. Tien Zwarte Pieten, klaar voor de intocht in het dorp. Sinterklaas zit vast nog ergens aan de koffie, want hij is in geen velden of wegen te bekennen.
