Grote en kleine zorgen. Ze zijn talrijk, tegenwoordig. In die eerste fracties van seconden na het ontwaken op deze zondagmorgen, vallen ze met grote kracht over me heen. Ik denk aan hoe het ooit was en opeens verlang ik hevig terug naar de tijd waarin heimwee mijn enige zorg was. Een zorg bovendien, die op eenvoudige wijze weggenomen kon worden.
Mag ik jouw auto even lenen?’ vraag ik op mijn poesliefst. Met een knikje – een kus kan er al een tijdje niet meer af – bedank ik hem voor zijn: ‘Natuurlijk schat.’ Volkomen beheerst loop ik even later, zijn autosleutel in de hand, naar de donkerblauwe Ford, die een eindje verderop geparkeerd staat. Uiterst kalm open ik het portier en laat ik me op de stoel zakken. Ik steek de sleutel in het contact, waarna James Blunt zijn nieuwe hit ‘You’re beautiful’ inzet.
Sneu misschien, maar mijn oude vriendje is meteen na de ontmoeting met de nieuwe, in een laatje beland. Hij kon mijn levenstempo niet meer bijhouden, ik ging me steeds meer ergeren aan zijn ouderdomskwaaltjes. En hij miste een belangrijke eigenschap: hij kon niet surfen. Dat mijn nieuwe vriendje daar juist speciaal op gebouwd is, was de reden dat ik voor hem viel.
Hij zou er tussen drie en zes zijn, maar de tijd verstreek en de serene rust in huis werd niet verstoord door het geluid van de voordeurbel. Pas op het moment dat ik me ongerust begon te maken – zou hij wel komen vandaag – stond hij op de stoep. Nadat ik hem uit zijn lichtbruine jas had geholpen, nam ik hem mee naar de woonkamer, waar we samen plaatsnamen aan mijn enorme eettafel.
Voorzichtig pak ik het zilverkleurige fotolijstje op. In grijstinten lach je verlegen naar de camera, die dat moment, veertig jaar geleden, heeft bevroren in zwart-wit en alle schakeringen die zich daartussen bevinden. Even sluit ik mijn ogen, waarna de herinneringen aan toen ik dat kleine meisje was, naar boven komen drijven. Ze zijn allesbehalve grijs, maar vormen ware explosies van kleur in mijn hoofd.
