Iedereen wil mooi sterven. Drie uur ’s nachts en een volstrekt onbekende naast me. Hij laat nog een biertje voor mij neerzetten en begint over stenen, koffie en cake. Weer bier, geliefde en veel onbekenden. Meer bier, duiven en bloemen. Geen verdriet, maar een feestje. Hij spreekt over zijn eigen begrafenis alsof hij van plan is ter plekke te sterven aan de alcohol.
Ik zou uren uit kunnen weiden over de regels waar mannen zich aan denken te moeten houden, als ze een vrouw willen versieren. Kort samengevat wil hij haar beeld van hem beïnvloeden in zijn voordeel. Een socioloog zou het ‘symbolisch interactionisme’ noemen.
Zou zij de vrouw kunnen zijn die voor mij bedoelt is?
Ik ben net wakker. Om precies te zijn, ben ik net uit bed. Wakker ben ik al zeker een uur.
Ze zeggen dat een sigaret na de seks lekker is, maar ik ga voor de koffie na de ochtend seks. Ik rook niet en het lijkt me een slecht moment om na een daad van lust een verslaving te beginnen.
Alcohol om de nacht te verzachten. Koffie om de nacht te verlengen.
Het verdriet moet zachter bij elke kurk. De pijn moet langer, totdat ik ga huilen. Groter verdriet over de vrouwen die me nooit zullen verlaten, dan over de vrouwen die mij nooit zullen beminnen.
Je kunt sterven als je niets meer te winnen hebt, maar ik wil sterven omdat ik niets meer te verliezen heb.
Als HBO’er is mij vaak verteld dat ik naar de Universiteitsbibliotheek moest gaan om te leren. In de UB is het stil en dus kan je in alle rust leren. Maar gevoelsmatig was de drempel van het pand mij te hoog.
Nu ben ik dan ook een academicus. Men had gelijk. Ik was voor het eerst in de UB en ik had een plekje van rust gevonden. Op het toilet wordt namelijk niet gesproken.
