Als hij gaat zitten staart het meisje tegenover hem verbaasd naar zijn hoofd. Hij strijkt onzeker door zijn haar, dat meteen inzakt en viezig op zijn hoofd plakt.
“Hoi!” zegt hij. “Sorry dat ik zo laat ben!”
Ze blijft hem verbijsterd aankijken en weer een veeg door zijn haar zorgt voor lekkende gel, die hij al even weinig succesvol wegveegt.
De bron was onuitputtelijk; de wil en de zin en de vermoeide blikken over de dagen waren niet belangrijk, of niet aanwezig. Bestaan in zuiverste vorm, het lopen over het water en het drijven op de lucht, met de zon in het gezicht, rechtstreeks en in de reflectie onder of boven. De bron gaf vleugels en vliezen tussen de tenen en een dosis speed voor nog grotere intensiteit.
De bar waar ze binnen lopen is donker, vol en rokerig, overal mensen. Een kroeg waar de voornaamste trekpleister het schenken van alcohol is, op een gunstige lokatie. De jongen is erg gezellig geweest en het was prettig om gezelschap te hebben. Maar ze neemt zichzelf voor na een enkel drankje naar huis te gaan, zijn conversatie heeft haar grens bereikt. De hele avond hebben ze wijn en water gedronken. Nu bestelt zij twee keer whisky met ijs, in een taal die niet de hare is.
De man noemt zichzelf Bobby. Een nogal infantiele naam voor een [i]nice piece of ass, from Texas[/i]. De rodeogeuren en de lassostriemen hangen om hem heen, zijn op zijn lijf getekend. Hij is wat je noemt een mooie man. Een echte man. Gespierd, lang, donkere haren, blauwe ogen.
“Heet je niet Robert?”, vraag ik hem.
In de stationskiosk bestel ik een pakje Fisherman’s Friends. Die zwarte met salmiaksmaak, die pastilles zijn namelijk zo lekker sinds ik gestopt ben met roken. De salmiak biedt een redelijke vervanging voor het gevoel van nicotine in de mond en met veel fantasie en wisjvulzinking ook wel in het brein. En de salmiak is naast teervrij, suikervrij bovendien. Ook gunstig. Op het moment dat het pakje wordt neergelegd en ik de beurs trek om te betalen, knerpt de puist achter de kassa mij toe: “Wil je er lekker iets te drinken bij?”
