Even gebeld met Columnx…

Even gebeld met Columnx. “Goedemiddag, DreamOn hier. Casper in de buurt?” Al snel kreeg ik de vriendelijke hoofdredacteur aan de lijn. “Ik weet dat iedere column bij jullie eerst in een wachtrij wordt gezet en dat het maar afwachten is, wanneer deze op columnx wordt geplaatst, laat stáán dat je de juiste dag of het tijdstip weet, maar maken jullie wel eens uitzonderingen?” Casper verzekerde mij, dat dit soms wel eens het geval is. Ik legde hem de situatie uit. Hij snapte meteen, waarom ik deze column persé op donderdagmiddag op 5 juni om 17.00 uur geplaatst wilde hebben. We kletsten wat over en weer en tevreden hing ik op.

Wie wil er bloed op de achterbank, van het Leger des Heils?

Wij columnisten hebben het heus niet zo gemakkelijk. Elke mug moet worden gezift en iedere komma geneukt. Lezen en herlezen. Schrijven is schrappen. Kill your darlings, om maar eens wat kreten te noemen die door elke schrijver zorgvuldig in de praktijk worden gebracht. En als de kritische lezer een spelfout heeft gevonden, een kromme zin, een slappe titel, dan kan je je als schrijver wel voor de kop slaan. Zó zorgvuldig gecontroleerd, zó vaak nagelezen. Wat stom, dat je dáár overheen gelezen hebt… Nee, dan is het handiger om liedjesschrijver te worden in plaats van columnschrijver.

Brood bakken

Het had een hele leuke les moeten worden, vandaag in groep 3.
We werken over voeding, dus ik had een geweldig idee. Ik ben de gelukkige bezitster van een broodbakmachine. Erg leuk.
Toen ik dat apparaat een paar jaar geleden voor mijn verjaardag kreeg, was ik geheel in de ban van het broodbakken.

Wegloopjongetje

Op het schoolplein schuifelt hij langs de muur. Hij schopt tegen een houten bankje. Zijn blik is maar op één ding gefocust: de juf. Zodra zij niet meer op hem let gaat hij er vandoor. Soms naar binnen, naar de klas om daar heerlijk te kliederen met water bij de wasbak, soms naar het hek dat meestal openstaat en waar achter de vrijheid lonkt. Hij is net vier jaar maar heeft een wilskracht waar een volwassene jaloers op kan zijn.

Dit kind bevalt niet

Spuugzat ben ik het. Knettergek word ik ervan. Het liefst zou ik die kleine etterbak met pamper en al het raam uitsmijten. Alleen maar janken, dag en nacht. Ik zag mijn vrouw van een leuke, gezellige, jonge meid veranderen in een strompelende, mompelende zombie in een badjas. En het is helaas te laat voor abortus, want het kind is al een jaar geleden verwekt. Die negen maanden in de buik van mijn vrouw gingen nog wel, de bevalling liep op rolletjes, maar daarna is de roze wolk een zwarte wolk geworden. Slapen doen we bijna niet meer, laat staan eens een lekker potje vrijen, en de hele dag wordt het huis gevuld met geluiden waarvan je je niet eens kan voorstellen dat zo’n klein lijfje die kan produceren. Dit leven bevalt me niks.