Het is letterlijk een bloedhete zondag, zo eentje die je op de vingers van één hand kunt tellen deze zomer. Alle ramen van onze nieuwe `tweedehands` Mercedes staan open. Dat kan omdat ik alleen met onze zoon Robert van veertien en twee van zijn vriendjes onderweg ben naar het strand. Mijn vrouw is er niet bij en er wordt dus niet gezeurd over kou vatten en zo.
“Het is een donkertje hè? héél anders dan die andere jongens van je,” merkt onze nieuwe buurvrouw op. “Tja, als ik niet beter weet zou ik zelf ook denken dat het er een van het zigeunerkamp is,” antwoord mijn moeder. Ze duwt mij voor zich uit de stoep op, ze heeft wel zin in een praatje en zet haar zware boodschappentas even naast zich neer. “Je kunt hem ook van alles aantrekken. Al is het een vuilniszak, het maakt niets uit, hem staat alles goed.” De buurvrouw stopt even met het soppen van haar voordeur, met witte knokkels wringt ze de doek tot de laatste zwarte druppels boven de emmer uit. “Haha, een echt vuilnisbakkenrasje dus.”
Bij binnenkomst van de winkel zet hij zijn halfvolle fles bier naast de openstaande deur op de grond. “U bent goudsmid?” vraagt hij, terwijl hij mij door zijn geel gekleurde brillenglazen wazig aankijkt. Hij loopt door naar de toonbank. “Kunt u dan deze armband voor mij maken?” Hij haalt een zilverkleurige armband van zijn pols en legt die op de balie neer.
Ik maak een scherpe bocht om de tafelpoot, stijg met adembenemende snelheid op tot vlak onder het plafond en scheer met een heerlijke curve langs het raam. De wind suist langs mijn oren als ik met een duikvlucht naar beneden in het hoogpolig tapijt verdwijn. Soepel slalom ik tussen de haren van de vloerbedekking en spring er even later ruggelings als een dolfijn weer uit. Plotseling doemt de buurvrouw voor mij op. Zij is minstens vijfentachtig jaar oud en de huid van haar gezicht is gegroefd, wit en zacht. Ze draagt een schitterend turkooizen jurkje. “Tjonge, wat is ze mooi.”
Één voor één laat ik pa’s lege jeneverflessen door de buis glijden. Ik vind het eigenlijk een beetje gênant als ze met veel kabaal de bodem van de glasbak bereiken en ik kijk schichtig om me heen. Na ieder bezoekje thuis, meestal in het weekend, neem ik de weekopbrengst van zijn hobby mee, zodat mams hem niet teveel lastige vragen stelt.
