Het loopt tegen halfelf als ik het zwembad binnen loop. De warmte en mijn dagbedervers komen me tegemoet. Zoals gewoonlijk praten ze honderduit en tegelijk. Ik vang flarden van namen van vrienden en vriendinnen op, plus de vraag of ze nog wat lekkers mogen. Bij uitzondering mag dat wel. Voor ik ze thuis in hun mandje heb zijn we toch weer een uur verder en ze hebben een sterke maag.
Nooit gedacht dat ik ooit nog eens zou roepen: ‘Als ik 40 wordt is iedereen uitgenodigd!’. Niet dat ik ooit dacht dat ik de 40 niet zou gaan halen, daar ging en ga ik gewoon gemakshalve van uit. Ook niet omdat ik niet graag een feestje geef, of niet graag visite ontvang. Maar ik heb wel zo mijn voorkeuren met wie ik feest.
Net toen ik besloten had om eens vreselijk van leer te trekken tegen de uitdrukking; de derde sekse, kreeg ik een boek onder ogen dat me weer in verwarring bracht.
Ik vond, herstel, vind, de derde sekse nog steeds een klote uitdrukking. Waarom daar nu een aparte uitdrukking voor?
Ideeën en onderwerpen die ik had voor een column, of voor de uitwerking daarvan kregen vaak vorm als ik met de hond de straat op ging. Zo ook deze. Alleen toen hij net, voor mij, naar wens was, ging ze dood. Het kreng.
Met één been in de knalgroene pofbroek, verloor ze haar evenwicht en kwam ze met een smak op de grond terecht. Haar buurvrouw deed vergeefse moeite haar lachen in te houden en kon het nog net opbrengen te vragen of ze zich niet bezeerd had, voor ze het uitproestte.
