Negen uur, eigenlijk haar favoriete tijd van de dag. Haar werk heeft ze dan van zich afgezet, thuis is meestal de grootste rotzooi aan kant. En de rest van de avond kan ze dan helemaal invullen zoals ze zelf wil.
‘Als je met een keizersnee geboren bent, ben je een keizerkind, toch?’
Wat moet je als ouder nou met zo’n vraag? Eerst maar even tijdrekkend de keuken in misschien? Je ziet de twijfel op het gezicht van de ouder. Met toch ook het begin van een glimlach.
Tijdens de laatste ronde met de hond, gaan er altijd allerlei gedachten door mijn hoofd. Soms werkt dat therapeutisch, en als het niet werkt kan ik de volgende laatste ronde altijd in de herkansing. Scheelt handen vol met geld bij mijn zorgverzekering. Soms bedenk ik prachtige volzinnen, die een verhaal echt af kunnen maken, maar nog voordat mijn hond zijn koekje gehad heeft, ben ik die al kwijt.
Na het avondeten besluit ik om de berg op te gaan die achter ons vakantiehuisje ligt. Lopend. Ik wil weten of het gras daar groener is. Ik ben hier nu een week en al vanaf dag 1 verliefd op dit land en zijn mensen. Stop me een winter in dit vakantiehuisje met papier en inkt, een bureau en een schommelstoel en ik wordt hier fluitend oud.
Op een saaie winterdag in november rijdt ik met mijn dagbedervers naar de flat van mijn vaders’ vriendin. Ondanks alle protesten dat ze daar helemaal niet heen willen, zitten ze redelijk braaf in de auto. Het was een rit van nog zo’n anderhalf uur, dus ik bleef gematigd optimistisch.
