“De kavel is voor u mevrouw.” Eindelijk zijn daar de verlossende woorden. Mijn man en ik vliegen elkaar rond de nek en springen een gat in de lucht. Geweldig gewoon. Het flesje champagne ligt al weken te wachten en nu is het moment dan eindelijk gekomen om hem open te maken. De kurk poeft tegen het plafond en de bubbels vloeien rijkelijk.
Ik stap mijn bed nog maar uit vanmorgen en ik ben alweer 10 minuten kwijt aan wachten. Mijn man piept nét voor mijn neus de badkamer in en daar sta ik dan met mijn goed gedrag. Dan maar een bakje thee zetten en wachten. Wachten totdat het water heeft gekookt. Gisteren was ik brood vergeten uit te leggen, dus boterhammetjes in de magnetron en wachten. Snel probeer ik mijn kinderen in hun kleertjes te hijsen, maar manlief moet ze eerst nog even doodknuffelen en dus wacht ik maar weer, heb anders toch niks te doen.
Nu hebben ze me te pakken hoor, de heren van KPN. Iedere week bellen ze me op. De ene keer over mijn vaste telefoonabonnement, de andere keer over mobiel. Iedere keer wijs ik ze weer af, maar nu hebben ze me toch echt bij mijn…eh…nou ja, je weet wel.
Myrthe schuift de gordijnen op haar dochters kamer opzij. “Kijk eens Sarah, het heeft gesneeuwd.” Sarah wrijft in haar kleine oogjes, nog niet precies bevattend of ze nog slaapt of wakker is. Vorige week is ze drie jaar geworden en heeft van opa en oma een slee gekregen. Dat plotseling beseffend, springt ze boven haar dekens uit, glijdt via de glijbaan haar halfhoogslaper af en komt naast haar moeder staan.
Tijdens het opruimen van de zolder, kwam ik mijn schaatsen tegen. Bij het vasthouden ervan, borrelden er allerlei jeugdherinneringen boven. Jeugdherinneringen ja, want zo lang is het al geleden dat wij hier schaatsbaar ijs hebben gehad. Vijftien jaar oud zijn ze, maar gloedjenieuw. Alhoewel het buiten vriest, stop ik mijn schaatsen maar weer onder in de doos. Ik geloof nooit dat het vriesweer door gaat zetten en ik lig er ook niet wakker van. In Friesland liggen ze er waarschijnlijk alweer weken wakker van.
