Mocht je relatie zich na -tig jaar echtelijke, of voor mijn part buitenechtelijke, verveling onomkeerbaar ontwikkelen in een richting die tot de ultieme, fatale somberheid leidt, vrees niet. Er lonkt toch nog een enkele, zij het wat schaarse, mogelijkheid. Daar heeft de denktank van de plaatselijke VVV van El Medano, Tenerife in haar oneindige creativiteit toch maar weer voor weten de zorgen.
De vele gasten in het kleine kamertje gepropt tot hoog op de trap, worden voorzien van rum uit een soort melkpakken. Als de weinige glazen op zijn, wordt de drank in koffiekopjes rondgedeeld. De stemming is verwachtingsvol en lacherig. De bruid en bruidegom van morgen lijken het niet op te merken dat er iets speciaals in de lucht hangt. Ze zijn druk met hun mobieltje in de weer. De gehuurde jurk moet nog op tijd uit de stomerij worden gehaald en de fotograaf is ziek. Dan waait een windvlaag binnen.
Op mijn eerste Zuid-Amerikaanse ochtend schijnt er een dunne zon door het hotelglas naar binnen. In de enorme hal lopen drie geüniformeerde bewakers. Voor de ingang nog twee met een hond. Ze zien er vriendelijk uit. Als je die bewaking wegdenkt, zou dit een gegoede buitenwijk van Parijs kunnen zijn, stel ik teleurgesteld vast. Maar ik ben in Bogotá, hoog in de Andes en overmorgen is de bruiloft waarvoor ik ben gekomen. We worden al gauw met de gele taxi van gisteravond opgehaald door de bijna bruidegom en een broer van de bruid, Maurizio, die ons trouw overal zal heen zal rijden, deze week.
In het vliegtuig op de eerste etappe van mijn onverwachte reis naar Zuid-Amerika leg ik het woord ‘ventje’ neer op het oude meegenomen scrabbleboard. Het raakt de kern van mijn reisdoel. Een donker ventje van zeven met zwarte krullen en een naar binnen gerichte blik werd de beste vriend van onze jongste zoon. Allebei buitenstaander in het dorpsschooltje aan de Linge. De ene uit de Randstad verhuisd, de ander vanuit Colombia geadopteerd. Samen konden ze de wereld aan, die ze zelf bouwden van playmobiel en lego.
Dertig jaar later ben ik met zijn moeder, net weduwe, onderweg om de bruiloft mee te vieren van haar zoon in Bogotà.
Princess zit op haar plastic stoel, onder een enorme paraplu die haar beschermt tegen de genadeloze zon. Op de plastic tafel ligt niets, behalve het onvermijdelijke en alomtegenwoordige stof, afkomend van het verkeer dat onophoudelijk langs rijdt. Over één schouder draagt zij een tas, het enige gereedschap dat ze nodig heeft om haar vak uit te voeren. De éne helft zit vol geld en de andere bevat een steeds verminderend aantal kleine kaartjes, die mensen van haar kopen om “airtime” of “credit” toe te voegen aan hun mobiele telefoons.
