Reisverhalen

Zondagochtend

Een kamer op de tweede verdieping, niet waar ik om gevraagd had. Bovendien niet moe genoeg om de slapen. Daarnaast is het bed slecht en de kamer hiernaast voor rokers.
De verwarming kan niet lager gezet worden. Ramen potdicht want buiten regent het. Verstikkend is het woord om kamer 309 te omschrijven. Boven hoor ik een gast klagen, over een kamer die de tv te hard heeft staan.
Ik denk dat het tijden als deze zijn die me herinneren dat ik mijn voeten op de grond moet houden.

Door Lola, geleden

Mate de bruja

Aan de bodem van de [i]Mercado de las Brujas[/i], de heksenmarkt, is er maar één weg open richting de verspreide kramen. Het straatje omhoog benauwt mijn longen. Hoogteziekte. Een mengeling van de geur van menthol, goedkope parfums, urine, sterk ruikende kruiden en knoflook beneemt mij de adem verder.

Door Dees, geleden

Schudden naast de kerk

De piepkleine oude kapel St. Michel waakt in het noorden van Bretagne over haar brokkelige kust met heftige ebben en vloeden. Op de begraste parkeerplaats vol kuilen gaan we alvast staan om na het avondeten meteen het concert te kunnen bezoeken dat hier wordt gegeven. Al zullen we zo meteen zeker sterk naar de crêpes ruiken die ik nou eenmaal gepland heb voor deze dag. De gezichten van het muziektrio, die ons vanaf de affiches overal in de omgeving aankeken, hebben ons hierheen gelokt.

Door pally, geleden

Ach, sprinkhaantje!

Een harde wind met imponerende luchten trekt haar sporen over het avondstrand van de Loire-Atlantique. Het water heeft dezelfde antracietkleur als de lucht . De wolken met witte randen lijken het spiegelbeeld van de golven met schuimkoppen. Onze bus staat met zijn neus vlak voor dit schouwspel. We ruiken de zee en voelen de wind, ook al is het hefdak naar beneden en zijn alle ramen gesloten. Alsof we in een boot zitten.

Door pally, geleden

Rêverie

Veel dooraderde bruine benen steken vooruit op de stenen boulevard. Er aan vast in de schaduw, oude mensen, als poppen in een doos. In rijen withouten strandhuisjes, de meesten met puntdak, felblauw omrand. Die meisjesnamen dragen als Michelle, Isabelle, Barbara, Antoinette in krullerige letters onder het puntdak. Zo petieterig zijn de bouwsels dat de naam er net op past. De mensen lijken ze eerder om zich heen getrokken te hebben dan dat ze er in zijn gestapt.

Door pally, geleden