De Limburgse duisternis
Het is donker. Vele meters onder de grond race ik de groep achterna. In de schemering van mijn fietsverlichting probeer ik de oneffenheden van de grond te ontdekken, maar ik zie alleen het plafond. Om de haverklap wordt deze zo laag, dat ik moet bukken. De gids geeft door wanneer we op moeten letten, maar mijn helm schuurt met enige regelmaat langs de grotwanden. Na een paar kilometer is er weer een vernauwing. Ik moet klimmen, bukken en tegelijk een drempel over. Het gaat met moeite. Zodra ik opkijk, ben ik het contact met de groep kwijt.
