De Limburgse duisternis

Het is donker. Vele meters onder de grond race ik de groep achterna. In de schemering van mijn fietsverlichting probeer ik de oneffenheden van de grond te ontdekken, maar ik zie alleen het plafond. Om de haverklap wordt deze zo laag, dat ik moet bukken. De gids geeft door wanneer we op moeten letten, maar mijn helm schuurt met enige regelmaat langs de grotwanden. Na een paar kilometer is er weer een vernauwing. Ik moet klimmen, bukken en tegelijk een drempel over. Het gaat met moeite. Zodra ik opkijk, ben ik het contact met de groep kwijt.

Afscheid

Onze kerktoren mist aan alle vier de zijden de wijzers. Hij staat symbool voor hoe ik me voel, deze laatste dagen van de lange zomervakantie, of misschien is de term ‘vervroegde herfstvakantie’ logischer gezien het weer de laatste weken. Loom, tijdloos, drijvend van dag naar dag. Tijd is een rekbaar en verweg begrip geworden, niet van belang.

Broodzakverhaal

Als echtgenoot middagdut na de picknicklunch, achterover met zijn hoofd op de rugzak, baal ik omdat ik vergeten ben schrijf- of leesgerei mee te nemen. De achterkant van de vetvrije net leeggegeten broodzak brengt verlossing uit mijn lijden. Op de helft van onze wandeling kan ik dan toch nog mijn drang om letters te krabbelen bevredigen. Onze gedeukte aluminium waterfles dient als schrijftafel. Een kunst op zich om op deze manier leesbare hiërogliefen te produceren.

Vankantiegevoel deel 1

Het is de tijd waar wij, hardwerkende mensen, het hele jaar naartoe leven. Waar we dagelijks bumper aan bumper voor in de file staan. En waar wij al onze jeugddromen voor wegstoppen, omdat we ons van onze vrijheid laten beroven door een omhooggevallen manager. Twee weken lang worden we eraan herinnerd waar we eigenlijk voor geboren zijn. Om namelijk helemaal niks te doen. We worden niet gebóren met ambitie, die wordt ons aangeleerd. We willen van nature helemaal niet verder, groter en rijker. We willen reizen, rusten, genieten en bovenal: vrij zijn.

Vakantie, waarom zou je geld uitgeven?

Dit jaar geen exotische bestemming voor mij, ik heb geen vrije dagen en geen geld. Dan zit er nog maar een ding op: ik bedenk er zelf wel een. Is dat minder? Nee, heerlijk juist! Niet gelimiteerd door tijd, ruimte of verlopen documenten, maak ik er maar gelijk wat moois van. Stap lekker in op de vlucht van mijn verbeelding, de reis door mijn fantasie, waar je schijt mag hebben aan buikgriep, jetlag en eng uitziende beestjes. Je mag je ogen dicht doen, maar laat dan wel iemand je voorlezen.