Ik leerde haar kennen via een gezamenlijke kennis. Toen we aanbelden was er eerst geen reactie. Daarna moeizaam gestommel en het openen van een aantal deursloten. De deur ging op een kier en een hoofd dat betere tijden gekend moet hebben keek argwanend onze richting op. Ogen waar vooral wanhoop en angst in te lezen was.
Iedere man overkomt het. Dat hij zich nieuwsgierig of vertwijfeld afvraagt wat er omgaat in het hoofd van een vrouw. Ik ben daar geen uitzondering op. En ik wil dat fascinerende probleem demonstreren met een situatie die voor bijna iedereen herkenbaar is.
Ik vraag me vaak af hoe ze denken, hoe ze werken, wat ze doen, wat gaat er in hen om. Ze zijn, anders dan ik maar hoe anders zijn ze? Vroeger, toen ik een jaar of 6 was merkte ik het verschil niet eens, het was er wel maar je zag ze als gelijken. Ze waren anders en raar maar toch het zelfde als ik. Het enige verschil was dat ik met een emmer op mijn kop dacht dat ik in het leger zat en dat zij met hun kinderwagen de straat onveilig maakte.
De berg vuile was in mijn badkamer heeft zich inmiddels tot een dergelijke omvang ontwikkeld, dat ie naast de Sint Pietersberg niet eens zo’n lullig figuur zou slaan. Het is zelfs zo erg dat ik vandaag moet kiezen tussen het schrijven van deze column en het verschonen van mijn complete garderobe. Dus, als jullie deze week een in zichzelf mompelende naakte vrouw in de supermarkt tegenkomen ergens in de buurt van Almere, gelieve niet te staren. Zij is slechts het slachtoffer van een twijfelachtig prioriteitenbeleid.
Ondanks het zonnetje dat aan een heldere hemel de dag opvrolijkt, voel ik me niet zo.
Mijn vriend wil trouwen met mij. Daar zou ik dus heel vrolijk over moeten zijn.
Eigenlijk zou ik ja moeten zeggen want ik wil niets liever. Eigenlijk zou ik ja moeten schreeuwen en dat heb ik ook gedaan maar toch voel ik me niet vrolijk.
