“U hoeft alleen maar op het raam te tikken “zeg ik tegen het vrouwtje, “dan kom ik bij u en u zegt maar wat ik voor u kan doen.”
Heftig schudt het parmantig dametje haar hoofd.”Jij hebt het al druk genoeg.”is haar antwoord resoluut. Negenentachtig jaar oud, hoor ik later van haar. Ze woont onder in de flat waar ik mijn auto elke ochtend parkeer. Uitbundig zwaait ze dan naar me vanachter het raam
“Gun me toch m`n goede daden, zodat ik straks niet met lege handen aan de hemelpoort sta”
smeek ik. Ze lacht uitbundig.
Sindsdien heeft ze elke dag wel een boodschapje voor me en dankbaar maakt ze gebruik van m`n gezelschap. Een oude dame met enorm veel humor, haar rimpels staan op lachstand.
Ooit een mooie vrouw geweest. Dat is te zien.
Met de rollator scharrelt ze nog wat rond in haar huisje, daar buiten heeft ze niets meer te zoeken, zegt ze zelf.
“Vandaag wil ik je iets héél bijzonders vragen”zegt ze die dinsdag.
“Mijn gevoel zegt dat het niet lang meer duurt en zo je weet komt de dood als een dief in de nacht…
Ik wil graag met jou m`n laatste mantelpakje uit zoeken voor straks, als ik ga.”
Koude rillingen… maar ik besef ook dat tegenwerpen en relativeren geen zin heeft.
Een week later ga ik met m`n hoogbejaarde vriendin in een rolstoel op pad .
Ze straalt als een kind dat naar een pretpark gaat.Een uitgelaten glans op haar gezicht. Haar lange dunne grijze haar kam ik zorgvuldig op haar instructies over het kale plekje en ik steek het op in een knotje.Ze geeft me aanwijzingen waar de blauwe corsage in de knot bevestigd moet worden met een haarspeldje.
Als laatste moet ik wat make up aan brengen.

In de kledingzaak maakt ze geen geheim van haar doel.
De verkoopster trekt ietwat wit weg maar herstelt zich en samen met de winkeldame nemen we ruim de tijd om een keus te maken uit de peperdure chanel pakjes.
Er gaat me een lichtje op, als ze met een ondeugend lachje zegt:”M`n schoondochter bezwijkt als ze ziet dat ik in een pakje van tweeduizend euro begraven word. Vaak heb ik haar gevraagd wat leuke nieuwe kleding voor me te kopen. `Onzin`, zegt ze altijd en wijst me dan op de kleding die nog in de kast hangt, wat volgens haar nog best kan.”
Als we koffie drinken in de plaatselijke croissanterie praat ze honderd uit.
Vooral over haar verlangen naar het weerzien met haar grote liefde. Aan de schittering in haar ogen zie ik dat het een hartstochtelijke liefde geweest moet zijn.
Ik ken hem van de foto op haar dressoir. Statige knappe man in uniform met enorme krulsnor en pretogen.

M`n hart slaat een keer over als ik de zwarte auto voor haar flatje zie staan.
Ontroerd kijk ik in de kist die in de kamer gereed staat om weggedragen te worden.
Daar ligt ze, in haar zalmroze chanel pakje.
Keurig opgemaakt en aangekleed had haar zoon haar vanmorgen zo aangetroffen in de grote stoel.
“Ik ken dat pakje helemaal niet”, fronst de schoondochter.
“Ze heeft zelfs make up op”fluistert de zoon.
Ik zeg niets. Fatsoeneer het sjaaltje om haar hals nog wat. Ga nog één keer met m`n vingers door d`r haar. Wat is ze mooi zo. Strak en mooi.
Ja, ze was er klaar voor. Klaar voor haar hemelse date.


19 reacties

Avatar

Domicela · 29 juni 2005 op 10:14

Eigenlijk verdienen al die oude dametjes zulke buurvrouwen ….

Mooi stukje zonder sentimenteel gedoe!

Avatar

champagne · 29 juni 2005 op 10:38

Prachtig geschreven, Sally…kippevelwerk.

Avatar

WritersBlocq · 29 juni 2005 op 10:46

Goed Sally, mooi verhaal. Groetje, Pauline.

Avatar

Nelleke · 29 juni 2005 op 10:50

Tranen in mijn ogen, kippenvel op mijn armen. Prachtig als mensen lief zijn voor elkaar!

Avatar

melady · 29 juni 2005 op 11:34

[quote]Ooit een mooie vrouw geweest.Dat is te zien. [/quote]

De enige ‘storende’ en volgens mij overbodige zin.. want wat is mooi??

Een ontroerende column!

Avatar

Mosje · 29 juni 2005 op 11:53

Mooi stukje Sally

Avatar

Wright · 29 juni 2005 op 11:56

Mooi geschreven, Sally.
Heb je hem ook opgestuurd naar, (wat was het ook alweer) de Margriet of Libelle?
Lijkt me een heel geschikte column voor die bladen.

Avatar

bert · 29 juni 2005 op 11:57

[quote]Koude rillingen… maar ik besef ook dat tegenwerpen en relativeren geen zin heeft.[/quote]
Ja, dit is liefde.
En wat is ze “mooi” gestorven!

Avatar

Dees · 29 juni 2005 op 13:14

Mooi geschreven. En schoondochter stiekem toch een beetje balen natuurlijk.

Inderdaad vast een gouden tientje waard. Of hebben ze tegenwoordig andere prijzen bij Margriet?

Grtz,

Dees

Avatar

KawaSutra · 29 juni 2005 op 13:14

Prachtig gekozen titel.

[quote]Wat is ze mooi zo. Strak en mooi.[/quote]
Van heel oude mensen wordt regelmatig gezegd dat ze er jonger uit gaan zien. Zo ook op het sterfbed. Alsof ze al half onderweg zijn richting hemelpoort en al hun zorgen en tobberijen achter zich hebben gelaten. Rimpels en een vermoeide blik verdwijnen zodra het uitzicht op verlossing tastbaar wordt.
Daarom moet ik je complimenteren, Sally. Elk detail heb je nauwkeurig en respectvol beschreven en roept gevoelens op van blijdschap dat deze vrouw zo waardig afscheid heeft kunnen nemen van het leven. 🙂

Avatar

Kees Schilder · 29 juni 2005 op 13:41

Wat moet ik nog zeggen na alle anderen. Stilzwijgen!

Avatar

Troy · 29 juni 2005 op 14:42

Wat valt er nog aan toe te voegen? Ik sluit me aan in het rijtje 🙂

Grt Troy

Avatar

Ma3anne · 29 juni 2005 op 14:43

Zo zou het altijd moeten gaan. En als dit werkelijkheid is en geen fictie, dan zou ik jou graag mee willen hebben om mijn laatste kleren te kopen. Liever geen mantelpakje trouwens. 🙂

Goed geschreven, Sal!

Avatar

Raindog · 29 juni 2005 op 17:32

Mooi verhaal Sal. Tegelijkertijd roept het vragen op. Haar zoon trof haar dood aan in het nieuwe mantelpakje in de stoel, opgemaakt en wel. Wist zij zo precies wanneer het haar tijd was of is ze alvast ‘wat vroeger vertrokken’ omdat ze niet langer meer kon wachten op haar hemelse date?

Avatar

Li · 29 juni 2005 op 19:02

Heel erg mooi en beeldend geschreven Sally.

[quote]Tegelijkertijd roept het vragen op. Haar zoon trof haar dood aan in het nieuwe mantelpakje in de stoel, opgemaakt en wel. Wist zij zo precies wanneer het haar tijd was of is ze alvast ‘wat vroeger vertrokken’ omdat ze niet langer meer kon wachten op haar hemelse date?[/quote]

Die vragen borrelden ook bij mij omhoog Raindog. De doodsoorzaak mogen we zelf invullen 🙂

Li

Avatar

sally · 29 juni 2005 op 19:27

Zo is het Li en niet anders… 😉

Avatar

Louise · 29 juni 2005 op 21:08

Mooi Sally! Aandoenlijk, maar zeker ook met de nodige humor 🙂
Titel en uitsmijter zijn ijzersterk.

Avatar

klungel · 30 juni 2005 op 09:35

Kippenvel en een beetje een traan.
Het weten dat ook ik eens aan zo’n kist zal staan.
Geeft dit verhaal een speciaal tintje.
Een verhaal met een lintje.

Avatar

pepe · 30 juni 2005 op 10:26

Een hele lieve column. Knap werk sally

Geef een antwoord